Κεράσια και Κρίνοι

Βασίλης Τσιβιλίκας - Μια αναφορά

2012-02-29T20:06:00.000+02:00

Έφυγε μια πολύ συμπαθητική φυσιογνωμία του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου, ένας ταλαντούχος κωμικός ηθοποιός, ο Βασίλης Τσιβιλίκας. Νομίζω οτι κάποιοι άνθρωποι απλά γίνονται συμπαθείς και αγαπητοί, αντανακλώντας προς τα έξω ότι καλό κουβαλάνε στην ψυχή τους. Και σε αυτή την περίπτωση, το ήθος συνέπιπτε με μια ολόσωμη φιγούρα που προκαλούσε το γέλιο μόνο με τις κινήσεις και την παρουσία της, το γέλιο που είναι πολύτιμο στις ζωές μας.

Με το άκουσμα της είδησης του θανάτου του, μου ήρθε κατευθείαν στο μυαλό μια πασίγνωστη κωμωδία του ελληνικού κινηματογράφου, στην οποία ενσαρκώνει το ρόλο ενός χίππι - δεκαετία '70 γαρ - με μοναδικό τρόπο, σατυρίζοντας, πρώτα απ' όλα το ίδιο το physique του, τον ψηλό και άχαρο τύπο, και δίνοντας ψυχή και σάρκα σε έναν καλομαθημένο νεαρό γόνο πλούσιου μπαμπά που κάνει την μετεφηβική light επανάσταση του ενάντια στην παλιότερη γενιά, στις αστικές συμβάσεις, ξεκινώντας από το ντύσιμο και ... μέχρι εκεί! Ταινία όχι ιδιαίτερων απαιτήσεων, γυρισμένη στον απόηχο του Μάη του '68, κακοποιημένου βέβαια, καθότι εν μέσω χούντας, με την παρουσία ωστόσο του Βασίλη Τσιβιλίκα ως επαναστατημένου φοιτητή να είναι από τα μεγάλα ατού της. Δείτε την και απολαύστε τον καλό ηθοποιό.

http://www.ellinikoarxeio.com/2010/05/1970_16.html

Είμαι συντετριμμένος!

2012-02-27T20:23:00.000+02:00

Σήμερα, στο άκουσμα αυτής της είδησης, πραγματικά κατέρρευσα. Παραιτήθηκε ο Υπουργός μας! Ο Υπουργός που μας προστάτευε, σαν μάνα και πατέρας μαζί. Ο Υπουργός της ασφάλειας, της σιγουριάς, της ζεστασιάς θα μπορούσα να πω. Περπατούσες στο δρόμο, στο κέντρο της πόλης και αισθανόσουν βρε παιδί μου ένα πράγμα, σαν κάποιος να σε αγκαλιάζει: μπάτσοι εδώ, μπάτσοι εκεί, μπάτσοι παραπέρα. Ιδιαίτερα τις ημέρες που διοργανώνονταν συγκεντρώσεις και πορείες. Σου κλείνανε όλο το κέντρο για να μπορείς ελεύθερα να διαδηλώσεις, χωρίς αυτοκίνητα και κυρίως χωρίς Μετρό που παρεμποδίζουν τους πεζούς, δίνοντάς σου ταυτόχρονα και ένα κίνητρο για να περπατήσεις και να γυμναστείς. Φρόντιζε και για την υγεία μας και για τη φυσική μας κατάσταση ο Υπουργός της Προστασίας μας.

Είμαι πραγματικά συντετριμμένη! Αλλά εκείνο που δεν μπορώ να ξεχάσω από τη θητεία του, όπως φυσικά και των αξιολογότατων προκατόχων του - είναι σίγουρα γραμμή των κυβερνήσεών μας διαχρονικά, η φροντίδα του πολίτη, δεν το αμφισβητώ αυτό διόλου - εκείνο λοιπόν που θα μου μείνει αξέχαστο είναι αυτά τα χημικά που μας ταίσανε όλον αυτό τον καιρό. Πραγματικά πιστεύω πως είναι θρεπτικά και υγιεινά. Έχει μάλιστα παρατηρηθεί, και υπάρχουν πλείστες μαρτυρίες γι αυτό, οτι γιατρεύουν το κρυολόγημα. Τρέχει η μύτη σου; Φταρνίζεσαι; Τρως ένα χημικό στη μούρη και σου κόβεται η καταρροή μαχαίρι. Πέφτεις τελείως τ' ανάσκελα και ξεχνάς κάθε σου πρόβλημα. Είναι πράγματι θαυματουργά. Την τελευταία φορά, επειδή είναι και χειμώνας και όσο να' ναι όλοι λίγο πολύ ένα κρυωματάκι θα το έχουμε, ο Υπουργός μας της Προστασίας φρόντισε να δημιουργήσει ένα είδος θαλάμου αερίων - όχι, μην κάνετε άσχημους συνειρμούς στο μυαλό σας, το λέω έτσι, σχηματικά - και μας "εγκλώβισε" τρόπον τινά, μερικές δεκάδες χιλιάδες άτομα, μέσα στα στενά του κέντρου, βομβαρδίζοντάς μας από πάνω, από την πλατεία Συντάγματος, και από κάτω, από Μοναστηράκι μεριά, με χημικά αέρια, από διμοιρίες των στρατιωτών - διασωστών του. Δημιουργήθηκε έτσι προς στιγμήν ένας μικρός πανικός, εντάξει, κάποιοι βέβαια χάσανε τις αισθήσεις τους, άλλοι, μερικές χιλιάδες, δεν μπορούσαν να αναπνεύσουν ή να δουν, άλλοι με καρδιακά ή άλλα αναπνευστικά νοσήματα βρέθηκαν στο νοσοκομείο, μερικοί τυχαία είναι ακόμα ζωντανοί, αλλά όλα αυτά είναι για το καλό μας. Υπάρχει και μια φήμη οτι πρόκειται για καρκινογόνα και απαγορευμένα αέρια, αλλά όπως λέει και μια σοφή, λαϊκή μας παροιμία, όποιος αγαπάει παιδεύει, και θα πρόσθετα, όποιος προστατεύει παιδεύει ακόμα περισσότερο! Έτσι εξηγείται το ότι μετά από κάθε τέτοια σωτήρια ρήψη - ψεκασμό, νοιώθει κανείς για μερικές μέρες εξαιρετικά άσχημα. Είναι όμως κάτι σαν τις παρενέργειες των φαρμάκων. Ιδιαίτερα ένα καινούργιο, πρωτοποριακό φάρμακο, τα έχει αυτά. Και πρέπει να είμαστε ευγνώμωνες και να αισθανόμαστε τυχεροί που είχαμε την τιμή να είμαστε μαζικά οι πρώτοι στους οποίους γίνονται αυτά τα πειράματα.

Οδός Ερμού 12/2/2012 Φωτογραφία: Κεράσια και Κρίνοι

Δεν μπορώ ακόμα να ξεχάσω τον ξυλοδαρμό και τις προσαγωγές νεαρών φοιτητών και μαθητών, άκρως επικίνδυνων για την δημόσια ασφάλεια. Επρόκειτο πράγματι για μικρά παιδιά, αγοράκια και κοριτσάκια, δεν ήταν όμως αυτό παρά καμουφλάζ! Στην πραγματικότητα, και σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του Υπουργού μας της Προστασίας - να τώρα δακρύζω που λέω το όνομά του - ήταν εξωγήινοι εισβολείς, που όπως δείχνουν και οι διδακτικές αμερικάνικες ταινίες, ήρθαν στη γη, και συγκεκριμένα στη χώρα μας, μεταμφιεσμένοι σε απλούς καθημερινούς ανθρώπους, και μάλιστα σε συμπαθητικά μικρά παιδάκια, επίτηδες, για να μας ξεγελάσουν, να εξολοθρεύσουν τους ντόπιους ιθαγενείς και να εγκαταστήσουν τον δικό τους βάρβαρο πολιτισμό. Ευτυχώς, οι στρατιώτες - διασώστες του Υπουργού μας της Προστασίας, τους αναγνώρισαν και τους εξόντωσαν εγκαίρως.

Και τέλος συγκλονίζομαι όταν αναλογίζομαι την τεράσια προσφορά του στον τόπο, τη χώρα, στην Ευρώπη και τον κόσμο ολόκληρο, αυτού του, δυστυχώς και αλίμονο, τέως πλέον Υπουργού μας, όταν, με την βοήθεια των πιστών σκυλιών, ε! με συγχωρείτε, τι λέω, των πιστών στρατιωτών του ήθελα να πω, απενεργοποίησαν δυο άκρως επικίνδυνους και διεθνώς καταζητούμενους κακοποιούς, που είναι γνωστοί με τα ψευδώνυμα Γλέζος και Μίκης, οι οποίοι θέλησαν να προσεγγίσουν το εθνικό μας Κοινοβούλιο, το ναό της Δημοκρατίας μας, τον εγγυητή του Συντάγματος και του πολιτεύματος μας, με δόλιους σκοπούς.

Φωτογραφία από εδώ: http://dikaiopolis.gr/2012/02/15/psekasmos-glezou/

Φωτογραφία από εδώ: http://giatinkinonikiaristera.blogspot.com/2012/02/12-2-12.html

Φωτογραφία από εδώ: http://www.tanea.gr/ellada/article/?aid=4564679

Από τη συγκίνηση δεν μπορώ να συνεχίσω να γράφω. Θέλω να εκφράσω από εδώ την ευγνωμοσύνη μου, ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Προστάτη μας, τον άγγελο προστάτη θα έλεγα, και είμαι πεπεισμένη οτι εκφράζω και την συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, μη σας πω και της παγκόσμιας κοινότητας. Τέτοιες προσωπικότητες, τέτοια μεγαλοσύνη, τέτοιο πολιτικό ήθος, είναι σπάνια, σπανιότατα στους καιρούς μας. Σου εύχομαι Υπουργέ μας, και πρόεδρος, κι εκεί που θα πας να τα καταφέρεις εξίσου καλά, μη σου πω και καλύτερα, αν και πόσο πιο καλύτερα μπορεί να γίνει, όταν έχεις αγγίξει την τελειότητα! Και θέλω κάτι συμβολικό να σου δωρίσω, ως μια ελάχιστη προσφορά ευγνωμοσύνης, αν και μηδαμινή μπροστά στο μεγαλείο της προσωπικότητάς σου και του βαρύτιμου έργου σου. Αντίο Υπουργέ μου!

από εδώ: http://thevoyager.gr/2008/02/01/paparia/

από εδώ: http://chiosgoals.blogspot.com/2011/03/blog-post_03.html

Heil Papoutsis! Heil! Heil! Heil!

O Μαχάτμα Γκάντι ...και για τη βία...

2012-02-26T15:32:00.000+02:00

Ο Μοχάντας Καραμτσάντ Γκάντι (όπως ήταν το πραγματικό του όνομα) ήταν Ινδός πολιτικός, στοχαστής και επαναστάτης ακτιβιστής. Υπήρξε η κεντρική μορφή του εθνικού κινήματος για την ινδική ανεξαρτησία από τους Βρετανούς και εμπνευστής της μεθόδου παθητικής αντίστασης, χωρίς χρήση βίας, εναντίον των καταπιεστών. Η διδασκαλία του επηρέασε το διεθνές κίνημα για την ειρήνη και μαζί με τον ασκητικό βίο του συνέτειναν στο να καθιερωθεί σαν ένα από τα παγκόσμια σύμβολα και ορόσημο της φιλοσοφικής και κοινωνικοπολιτικής διανόησης του 20ου αιώνα.

Απέκτησε την προσωνυμία Μαχάτμα, που φέρεται να του απέδωσε στα 1915 ο Ινδός νομπελίστας ποιητής Ταγκόρ και που στα σανσκριτικά σημαίνει "Μεγάλη Ψυχή".Δολοφονήθηκε το 1948 από ένα φανατικό ινδουιστή, λίγο μετά την απελευθέρωση της χώρας.

Αφρική

Κατά την εικοσάχρονη παραμονή στη Ν. Αφρική φυλακίστηκε πολλές φορές για τους αγώνες του. Εκεί πρώτη φορά ξεκίνησε να διδάσκει την τακτική της παθητικής αντίστασης, μιας μεθόδου με σαφείς αναφορές στη σκέψη του κορυφαίου Ρώσου συγγραφέα Λέοντα Τολστόι. Στην άρνησή για τη χρήση βίας έναντι των καταπιεστών επηρεάστηκε, όπως ο ίδιος έλεγε, από τη διδασκαλία του Ιησού Χριστού και τον Αμερικανό συγγραφέα Χένρι Θορό, ο οποίος είχε γράψει ένα δοκίμιο για την πολιτική ανυπακοή.

Ο Γκάντι με τους ηγέτες της παθητικής αντίστασης (μη βίας) στη Ν. Αφρική

Οπότε ξέσπασε ο πόλεμος των Μπόερς ο Γκάντι οργάνωσε σώμα τραυματιοφορέων για το βρετανικό στρατό και διηύθυνε μία μονάδα του Ερυθρού Σταυρού. Μετά τη λήξη του πολέμου επέστρεψε στον αγώνα για τα δικαιώματα των Ινδών μεταναστών και στα 1910 ίδρυσε το αγρόκτημα Τολστόι, κοντά στο Ντάρμπαν, μια συνεταιριστική παροικία για Ινδούς.

Το 1914 η κυβέρνηση της Νοτιοαφρικανικής Ένωσης έκανε σημαντικές παραχωρήσεις στις απαιτήσεις του Γκάντι, συμπεριλαμβανομένης της αναγνώρισης των ινδικών γάμων και της κατάργησης του κεφαλικού φόρου. Έτσι αφού κατάφερε την απόδοση ουσιωδών δικαιωμάτων στους συμπατριώτες του αποφάσισε να επιστρέψει τον ίδιο χρόνο στην Ινδία.

Επιστροφή στην Ινδία

Επί δύο περίπου χρόνια ταξίδεψε σε πολλές περιοχές της Ινδίας προκειμένου να έρθει σε επαφή με τις απόψεις της σύγχρονης ινδικής κοινωνίας. Το ενδιαφέρον του επικεντρώθηκε στο πρόβλημα της επαγγελματικής μαθητείας, σύστημα στα πλαίσια του οποίου φτωχοί και αγράμματοι εργάτες δελεάζονταν ώστε να εγκαταλείψουν την Ινδία εργαζόμενοι σε άλλες βρετανικές αποικίες.

Ο Γκάντι χρησιμοποιώντας τη μέθοδο της παθητικής αντίστασης κατάφερε να προκαλέσει μεγάλη κινητοποίηση για αυτό το θέμα. Στη Βομβάη πραγματοποιήθηκε συνέλευση όλων των Ινδών ηγετών και καθορίστηκε η 31η Μαΐου 1917 ως η τελευταία ημερομηνία για την κατάργηση της επαγγελματικής μαθητείας. Εν συνεχεία ταξίδεψε σε όλη τη χώρα για να λάβει υποστήριξη του αγώνα του. Οι συγκεντρώσεις σε κάθε σταθμό της περιοδείας του ήταν τέτοιες, ώστε ανάγκασαν την κυβέρνηση να αναγγείλει ότι το συγκεκριμένο σύστημα εργασίας θα έπαυε πριν την 31η Μαΐου.

Μεσοπόλεμος

Την περίοδο του Μεσοπολέμου αναδείχθηκε σε κεντρική μορφή του εθνικού αγώνα των Ινδών για ανεξαρτησία. Το κίνημα της ανεξαρτησίας άρχισε σύντομα να εξαπλώνεται και όταν στα 1919 το Βρετανικό Κοινοβούλιο μέσω της πράξης του Rowlatt παρεχώρησε στις αποικιακές δυνάμεις έκτακτες εξουσίες για την αντιμετώπισή του, η τακτική της παθητικής αντίστασης απέκτησε εκατομμύρια θιασώτες σε όλη τη χώρα. Μία διαδήλωση εναντίον της πράξης του Rowlatt στην πόλη Αμριτσάρ κατέληξε σε λουτρό αίματος από τις βρετανικές δυνάμεις. Ως αντίδραση στην απάνθρωπη αποικιοκρατική αυτή πράξη ο Μαχάτμα όρισε την 16η Απριλίου ημέρα νηστείας και προσευχής για τα θύματα της σφαγής. Το 1920 μετά την αποτυχία των Βρετανών να επανορθώσουν ο Γκάντι προώθησε μίαν οργανωμένη εκστρατεία μη συνεργασίας. Παραιτήθηκαν οι Ινδοί κρατικοί αξιωματούχοι, οι πολίτες αρνούνταν τη συμμετοχή σε κρατικούς οργανισμούς και τα παιδιά αποχώρησαν από τα κρατικά σχολεία.

Ο Ινδός ηγέτης επισκέφθηκε ολόκληρη τη χώρα πρωτοστατώντας σε αλλεπάλληλες εξεγέρσεις του ινδικού λαού, πάντοτε άνευ χρήσεως βίας, με στόχο την ανεξαρτησία. Γι’ αυτόν άλλωστε τον λόγο το 1922 φυλακίστηκε (για πρώτη φορά) από τους Βρετανούς αποικιοκράτες. Μετά την απελευθέρωσή του ο Γκάντι επικεντρώθηκε, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία, στο να φέρει πιο κοντά τους ινδουιστές με τους μουσουλμάνους της χώρας, που σταδιακά και με την κατάλληλη «ενθάρρυνση» από τους Βρετανούς άρχισαν να αλληλοαντιμετωπίζονται με καχυποψία. Την ίδια στιγμή, ο Γκάντι, ταξιδεύοντας σε ολόκληρη την Ινδία, επικεντρώθηκε στο να αλλάξει αρκετές από τις κοινωνικές συνήθειες των συμπατριωτών του τις οποίες θεωρούσε αναχρονιστικές, όπως για παράδειγμα ο γάμος σε μικρή ηλικία.

Σταδιακά θα επέλθει η κλιμάκωση του αντιαποικιακού αγώνα, με τους Γκάντι και Νεχρού να διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο. Το 1930 ο Γκάντι πρωτοστάτησε στη γνωστή «Πορεία του Αλατιού» κατά την οποία χιλιάδες Ινδοί περπάτησαν απόσταση σχεδόν 200 μιλίων προς τη θάλασσα ως ένδειξη διαμαρτυρίας για το μονοπώλιο των Βρετανών σε ένα τόσο σημαντικό και πρώτης ανάγκης προϊόν όπως το αλάτι. Ο ρόλος του στο συγκεκριμένο περιστατικό οδήγησε και πάλι στη σύλληψη και φυλάκισή του από τους Βρετανούς που ευελπιστούσαν ότι με τον τρόπο αυτόν θα κατέστελλαν γενικότερα το κύμα διαμαρτυρίας που είχε προκληθεί από την πρωτοβουλία του Γκάντι. Σε αντίθεση όμως, η φυλάκιση του Γκάντι θα οδηγήσει σε περαιτέρω αντιδράσεις προς τους Βρετανούς αποικιοκράτες οι οποίοι τελικά αναγκάστηκαν να τον ελευθερώσουν και, έπειτα από σχετικές συνομιλίες μαζί του, να χαλαρώσουν σε κάποιο βαθμό τους σχετικούς κανονισμούς που αφορούσαν την παραγωγή αλατιού.

Το 1931, εκπροσωπώντας το Ινδικό Εθνικό Κογκρέσο, ο Γκάντι συμμετείχε στο Round Table Conference που έγινε στο Λονδίνο με θέμα συζήτησης την ενδεχόμενη παραχώρηση συνταγματικών ελευθεριών στους κατοίκους της Ινδίας. Το συνέδριο όχι μόνο δεν κατέληξε σε θετικά αποτελέσματα, αλλά ενίσχυσε την καχυποψία ανάμεσα στους ινδουιστές και τους μουσουλμάνους της Ινδίας. Την ίδια στιγμή η κατάσταση στη χώρα θα γίνει ακόμη πιο δύσκολη, με την αποικιακή κυβέρνηση να σκληραίνει τη συμπεριφορά της προς τους κατοίκους της χώρας και τον Γκάντι να συλλαμβάνεται και να φυλακίζεται για ακόμη μια φορά.

Β Παγκόσμιος Πόλεμος

Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και ενώ οι σημαντικές νίκες των Ιαπώνων θα αναγκάσουν το Λονδίνο, όντας σε ιδιαιτέρως δύσκολη θέση, να αναζητήσει τη βοήθεια του ινδικού λαού, ο Γκάντι ήταν αυτός που πρωτοστάτησε στο να μην αποδεχθούν, κατ’ αρχήν, οι Ινδοί να πολεμήσουν στο πλευρό των Βρετανών. Η συγκεκριμένη του στάση, την οποία το Λονδίνο επιχείρησε να ανατρέψει, ήταν αποτέλεσμα και της πεποίθησής του ότι η βία δεν μπορούσε να επιφέρει τα όποια θετικά αποτελέσματα. Ηταν εξάλλου της άποψης ότι «ο οφθαλμός αντί οφθαλμού καταλήγει να κάνει όλο τον κόσμο τυφλό». Την ίδια στιγμή, η στάση του απέναντι στο βρετανικό αίτημα ήταν αποτέλεσμα και της θέσης και επιδίωξής του για άμεση παραχώρηση ανεξαρτησίας στη χώρα. Αποτέλεσμα της στάσης και της δράσης του ήταν να οδηγηθεί ξανά στη φυλακή. Ωστόσο, η στάση αυτή έπαιξε σημαντικό ρόλο στην απόφαση των Βρετανών, για να εξασφαλίσουν τη συμμετοχή των Ινδών στον πόλεμο, να υποσχεθούν την παραχώρηση ανεξαρτησίας στην Ινδία μετά το τέλος του.

Μετά το πέρας του πολέμου και εφόσον πια η ανεξαρτησία προέβαλλε ως πολύ πιο εφικτός στόχος, δεδομένης της υποχρεωτικής αναδίπλωσης της Μεγάλης Βρετανίας και της συνεπαγόμενης απόφασης να δοθεί ανεξαρτησία στην Ινδία, ο Γκάντι, έχοντας επίγνωση των δυσκολιών και των προβλημάτων μιας τέτοιας εξέλιξης, αποφάσισε να επικεντρωθεί στις προσπάθειες τερματισμού των εχθροπραξιών στη χώρα ώστε να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη ανάμεσα στους ινδουιστές και τους μουσουλμάνους. Οι προσπάθειές του δεν έφεραν θετικό αποτέλεσμα και ως εκ τούτου (και σε μια προσπάθεια αποφυγής περισσότερων εχθροπραξιών) την ώρα της κρίσης, της αποχώρησης δηλαδή των Βρετανών από τη χώρα, το καλοκαίρι του 1947, ο Γκάντι, που ήταν από τους μεγαλύτερους πολέμιους της διαίρεσης της Ινδίας, αναγκάστηκε να συμφωνήσει σε μια τέτοια εξέλιξη που προέβλεπε την ίδρυση δύο ξεχωριστών κρατών, της σημερινής Ινδίας και ενός ακόμα κράτους που θα αποτελούνταν από το σημερινό Πακιστάν και το Μπαγκλαντές. Στην απόφαση του Γκάντι να συμβιβαστεί με την ιδέα της διαίρεσης της χώρας του συνέβαλε καθοριστικά η κλιμάκωση της βίας, η οποία, πέραν της έντονης ιδεολογικής του εναντίωσης στο συγκεκριμένο μέσο, θα αποτελούσε μια ανοιχτή πληγή που σύμφωνα με την πολιτική του φιλοσοφία ήταν πιθανό να φέρει μεγαλύτερα δεινά στον ινδικό λαό.

Η δολοφονία

Στις 30 Ιανουαρίου 1948, σε ηλικία 78 ετών, ο Γκάντι θα δολοφονηθεί στο Νέο Δελχί ενώ ήταν καθ’ οδόν για την απογευματινή του προσευχή. Δεν ήταν η πρώτη φορά που επιχείρησαν να τον δολοφονήσουν. Δολοφόνος του Ινδού ηγέτη ήταν ο Ναθουράμ Γκόντσε, φανατικός ομόθρησκός του, ο οποίος θεωρούσε την πολιτική Γκάντι πολιτική κατευνασμού, κατά την αντίληψή του, ως προς τους μουσουλμάνους της χώρας, υπεύθυνη για τη δημιουργία μουσουλμανικού κράτους σε ινδουιστικό έδαφος. Ο θάνατός του βύθισε στο πένθος ολόκληρη την Ινδία και έτυχε ευρείας κάλυψης σε παγκόσμια κλίμακα. Επεσε θύμα «βίας». Ενός μέσου επίτευξης πολιτικών στόχων του οποίου υπήρξε πάντοτε πολέμιος.

Για την Ινδία, η ιστορία του Μαχάτμα Γκάντι είναι σε μεγάλο βαθμό η ιστορία της χώρας πριν από την ανεξαρτησία. Για τον κόσμο γενικότερα, οι παρακαταθήκες του πολιτικού, του φιλοσόφου, του στοχαστή Γκάντι αποτελούν μέχρι σήμερα αντικείμενο μελέτης και διδασκαλίας, καθιστώντας τον Ινδό ηγέτη παγκόσμιο σύμβολο. Οι πολιτικές του παρακαταθήκες αποτελούν μάλιστα μέχρι σήμερα πρότυπο για ακτιβιστές, ειδικότερα στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σε ολόκληρο τον κόσμο.

Οπως χαρακτηριστικά είχε αναφέρει ο Γκάντι: «Πρώτα σε αγνοούν, μετά σε κοροϊδεύουν, μετά σε πολεμούν, μετά τους νικάς». Η δράση και η πολιτική του φιλοσοφία συνεχίζουν να εμπνέουν, συνιστώντας πορεία πλεύσης, πολλούς λαούς ή κοινωνικές ομάδες που διεκδικούν ακόμη τα δίκαιά τους.

Για τη βία

Είμαι έτοιμος να πεθάνω, αλλά δεν υπάρχει σκοπός για τον οποίο να είμαι έτοιμος να σκοτώσω.

Η χρήση βίας μπορεί να φαίνεται καμιά φορά ότι κάνει καλό, το καλό αυτό όμως είναι προσωρινό, ενώ το κακό που προξενεί είναι μόνιμο.

Το μόνο αποτέλεσμα που θα έχει το «οφθαλμόν αντί οφθαλμού» είναι ότι θα καταλήξει να κάνει όλον τον κόσμο τυφλό.

Η μη-βία προϋποθέτει διπλή πίστη: πίστη στο Θεό και πίστη στον άνθρωπο.

Είναι καλύτερα να είμαστε βίαιοι, αν έχουμε βία μέσα μας, παρά να φοράμε το μανδύα της μη-βίας για να καλύψει την ανικανότητά μας.

Ο κόσμος είναι αρκετά μεγάλος να ικανοποιήσει τις ανάγκες του κάθε ανθρώπου, αλλά είναι πολύ μικρός για να ικανοποιήσει την ανθρώπινη απληστία.

Για την αγάπη

Ένας δειλός είναι ανίκανος να δείξει αγάπη. Αυτό είναι προνόμιο των γενναίων.

Για την αλήθεια

Η αλήθεια ποτέ δεν βλάπτει έναν σκοπό που είναι δίκαιος.

Ένα λάθος δεν γίνεται αλήθεια επειδή είναι ευρέως διαδεδομένο, ούτε η αλήθεια γίνεται λάθος επειδή δεν τη βλέπει κανείς.

Πηγές:

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_2_12/02/2012_472188

http://www.gnomikologikon.gr/authquotes.php?auth=711

http://el.wikipedia.

http://www.gandhiserve.org/information/listen_to_gandhi/lec_1_on_god/augven_spiritual_message.html

http://www.cognosco.gr/Gnwmika/NextPage.jsp?page=1

Αποσπάσματα από δημόσιες εμφανίσεις του την περίοδο 1930-1932

Ομιλία του ηχογραφημένη στο Λονδίνο το 1931

H θεωρητική υπεράσπιση πρακτικών του κοινωνικού "περιθωρίου": μια κριτική

2012-02-25T17:04:00.000+02:00

Πρόσφατη είναι η συζήτηση για την ονομαζόμενη απόπολλούς και πολλαπλώς ερμηνευόμενη "εξέγερση" της Κυριακής 12Φεβρουαρίου στην Αθήνα. Όχι μόνο τώρα όμως, αλλά διαχρονικά, πολύ πριν και απότο 2008, είναι υπαρκτή και αρκετά διαδεδομένη, ιδιαίτερα σε κάποιουςπολιτικούς, κοινωνικούς χώρους και μέσα όπως εναλλακτικά έντυπα και διαδίκτυο,μια φιλολογία υπεράσπισης όλων των φαινομένων και πρακτικών που παρατηρούνταιστη ζωή ενός χώρου που πολλοί ονομάζουν κοινωνικό "περιθώριο", ένα κομμάτι δηλαδήπου βρίσκεται έξω από αυτό που θεωρείται "κανονικό".

Αυτό το "κανονικό" μέχρι τώρα θαμπορούσε να περιγραφεί ως ένας άνθρωπος που έχει κάποια εργασία, μόνιμη ως επίτο πλείστον, έχει ένα σπίτι και κάποια οικογένεια και ένα εισόδημα που τουεπιτρέπει τα βασικά τουλάχιστον, δηλαδή αξιοπρεπή ένδυση, τροφή και κοινωνικήένταξη. Σε συνθήκες καταστροφής του κοινωνικού ιστού, όπως αυτές που βιώνουμεσήμερα, ολομέτωπης επίθεσης στην κοινωνία, με όλα τα μέσα και τους τρόπους, ομέχρι πρότινος κανόνας περιορίζεται προφανώς. Οι έχοντες μόνιμη καιεξασφαλισμένη εργασία όλο και λιγοστεύουν, οι άνεργοι και οι επισφαλώςεργαζόμενοι αυξάνονται δραματικά με ότι συνεπάγεται αυτό και για τις υπόλοιπεςεκφάνσεις της ζωής, όπως τη δημιουργία οικογένειας, το είδος και την ποιότητατης κατοίκησης, την σωματική και ψυχική υγεία, τις διαπροσωπικές σχέσεις κ.λπ.

Πάντα όμως, στις κοινωνίες εκμετάλλευσης καιπαρεπόμενης ανισότητας που ζούμε, υπήρχαν κομμάτια, περισσότερο ή λιγότεροδιευρυμένα, που βρίσκονταν για κάποιο λόγο στο "περιθώριο", εκτός δηλαδή αυτούτου πλαισίου της θεωρούμενης κανονικότητας. Τώρα, και μιλώντας για την Ελλάδα,ο αριθμός αυτών των ανθρώπων αυξάνεται ραγδαία, τείνοντας να γίνει ο κανόνας ήμια σοβαρά υπολογίσιμη - για όσους μελετούν κοινωνικά φαινόμενα - πλειοψηφία.Το μέγεθος έχει φυσικά μεγάλη σημασία για τις εξελίξεις, αν θέλει κανείς νακάνει προβλέψεις και προγνώσεις, αλλά ουσιαστικά και ηθικά δεν έχει, καθώςακόμα κι αν ένας μόνον άνθρωπος πάνω στη γη ήταν δυστυχισμένος, θα οφείλαμε νακάνουμε κάτι γι αυτό, αλλιώς θα αποτελούσε μομφή για τον πολιτισμό μας. Πόσο μάλλονόταν πρόκειται για μαζικά φαινόμενα!

Κι έρχομαι τώρα σε αυτές τις μελέτες πουεπιχειρούν προβλέψεις και προγνώσεις, λαμβάνοντας υπόψη όλα τα αρνητικάδεδομένα, χωρίς να δίνουν προοπτικές λύσης και επομένως μιας διαφορετικήςεξέλιξης των πραγμάτων. Τις θεωρώ κυνικές, εγκληματικές. Είναι αδιανόητο ναμιλάς για ανθρώπους που πεινάνε, που είναι άστεγοι, που είναι απελπισμένοι καιοδηγούνται σε καταστροφές ή και εγκλήματα, και να το κοιτάζεις όλο αυτό ψυχρά,ως φαινόμενο χωρίς να προτείνεις άμεσες και φυσικά και με προοπτική διεξόδους.

Αλλά όχι μόνο αυτό. Υπάρχει μια φετιχοποίηση τουτρόπου ζωής των απελπισμένων ανθρώπων, ενός τρόπου που είναι καθόλαυπαγορευμένος όχι σκέτα και γυμνά από την ανάγκη και το ένστικτο, αλλά κυρίωςαπό την συντονισμένη εκμετάλλευση της ανάγκης και της φυσικής - εκ τωνπραγμάτων - αδυναμίας, σε όλα τα επίπεδα: σωματικό, πνευματικό, ψυχολογικό. Καιαυτή η θεωρητική υποστήριξη, όχι των ανθρώπων, αλλά των πρακτικών που τουςεπιβάλλει η εξουσία με σχέδιο, προέρχεται συχνά και κυρίως, όχι από τους ίδιουςή όσους βρίσκονται σε αντίστοιχη θέση, αλλά από καθόλα βολεμένους αστούς διανοούμενους -υποτίθεται - οι οποίοι ευδοκιμούν στο περιβάλλον του λεγόμενου αναρχικού χώρου,που χωράει πολλά όπως φαίνεται!

Σε αυτό το πλαίσιο ακόμα και θεωρίες οτι το να εκδίδεσαι είναι δικαίωμα, μπορεί να συναντήσει κανείς. Τέτοιου είδους είναι και η στάση απέναντι στο θέματης ουσιοεξάρτησης. Εδώ και δεκαετίες ο χώρος αυτός - όχι σύσσωμος όμως -θεοποίησε, μέσα από κείμενα θεωρητικά και καλλιτεχνικά έργα, τόσο τοναλκοολισμό όσο και τη χρήση και εξάρτηση από κάθε είδους ναρκωτικά - μαλακά καισκληρά - ως δήθεν έκφραση απελευθέρωσης από την εξουσία και τις νόρμες της.Αποτέλεσμα, χιλιάδες ζωές να καταστρέφονται και αυτό να θεωρείται περίπου ωςηρωισμός. Είναι δε ηλίου φαεινότερον οτι μόνο οι έμποροι ναρκωτικών και αλκοόλκερδίζουν από όλη αυτή την υπόθεση, αλλά και διαιωνίζεται μια χαρά η κάθεεξουσία, απονεκρώνοντας κάθε ζωντανό κύτταρο, κυρίως φυσικά στη νεολαία, που θαμπορούσε αλλιώς να καταστεί εξαιρετικά επικίνδυνο αν διοχέτευε όλη αυτή τηνενέργεια σε κάτι δημιουργικό και συλλογικό. Όταν, στις αρχές του περασμένου αιώνα,εγκαταστάθηκαν οι μικρασιάτες αλλά και οι εσωτερικοί πρόσφυγες στον Πειραιά,όλως περιέργως εμφανίστηκαν εκεί τα ναρκωτικά, ώστε να κρατήσουν κατασταλμένοόλον αυτό τον πληθυσμό των εκατοντάδων χιλιάδων, που αλλιώς δεν θα είχαν τι νατον κάνουν και θα εξεγείρονταν ζητώντας στέγη, δουλειά, δικαιώματα. Ξεπάστρεψανλοιπόν ήσυχα ήσυχα ένα μεγάλο ποσοστό του με αυτό τον τρόπο, τοαπενεργοποίησαν.

Χαρακτηριστικό είναι το τραγουδάκι του κατά ταάλλα συμπαθούς καλλιτέχνη, που μέσα στην όλη τρελή χαρά, λέει και"ναι" στα πρεζάκια - όχι στην πρέζα βέβαια, αλλά πώς γίνεται πρεζάκιχωρίς πρέζα δεν ξέρω - "όχι στα σκληρά" - αλλά "ναι" σταμαλακά; Όποιος έχει ζήσει τέτοιες καταστάσεις από κοντά ξέρει πως μόνο γιαπλάκα δεν πρόκειται. Εκτός από γνωστούς επώνυμους - θύματα αυτής τηςφετιχοποίησης - που βρήκαν τραγικό και παράλογο θάνατο, χιλιάδες ανώνυμοιέχασαν πρόωρα της ζωή τους, χωρίς να αφήσουν πίσω τους ούτε τραγούδια, ούτεποιήματα, ούτε τέλος πάντων το όνομα τους να μνημονεύεται δημόσια, παρά μόνοστην καλύτερη περίπτωση δυο τρεις ανθρώπους να τους κλαίνε.

Υπάρχει όμως και ένα άλλο επιχείρημα, σοβαρό. Ότιτην ίδια ώρα που η εκμετάλλευση και η ανισότητα οδηγεί ανθρώπους στο λεγόμενο κοινωνικό"περιθώριο", αυτοί οι άνθρωποι αναπτύσσουν έναν άλλο πολιτισμό, αιρετικό, δικότους, μια άλλη γλώσσα και άλλους κώδικες, συχνά κόντρα στους κυρίαρχουςκατεστημένους, των "κανονικών" ανθρώπων, ανατρεπτικούς και οπωσδήποτεσυχνά σπουδαίας σημασίας από κάθε άποψη. Αυτό είναι αλήθεια. Αλλά δεν βλέπωγιατί υποχρεωτικά "πάει πακέτο" με την αυτοκαταστροφή. Και επίσης δενξέρω γιατί να υπερασπιστούμε αυτό όταν αγγίζει τα όρια του υποκόσμου και τουεγκλήματος, κάτι που συμβαίνει εκ των πραγμάτων. Ίσα ίσα εκεί οφείλουμε νακάνουμε διαχωρισμούς.

Αλλά ας έρθουμε στις "εξεγέρσεις" ή"τυφλές εξεγέρσεις" όπως χαρακτηρίζονται. Είναι όντως τυφλές, μια καιδεν κάνουν σπουδαίους διαχωρισμούς και δεν είναι ίσως και προγραμματισμένες.Θυμίζω οτι εδώ κάνω κριτική σε θεωρητικές προσεγγίσεις του φαινομένου. Αυτέςγίνονται φυσικά εν ψυχρώ, σε κάποιο γραφείο, μπροστά από ένα laptop, κι όμωςαπλώς περιγράφουν - με επιστημονικούς όρους όμως - τα φαινόμενα, διαβλέπουν τησυνέχιση ή και εξάπλωσή τους και στη συνέχεια κλείνουν ευχαριστημένες, πρώτονοτι είναι από την άλλη μεριά, την καλή - με την αντίσταση δηλαδή - και δεύτερονοτι είναι σπουδαίοι θεωρητικοί της κοινωνίας μια και προβλέπουν το μέλλονεπιτυχώς - τα είχαμε πει εμείς τότε, το Δεκέμβρη κ.λπ. - επιχαίροντας που ηπρόβλεψη της δυστυχίας επαληθεύτηκε. Συγνώμη, αυτή τη διαστροφή και τηνχαιρεκακία δεν την κατανοώ! Εκτός κι αν το να καίγονται οι πόλεις, και μαζίφυσικά να είναι πιθανό να καούν και άνθρωποι - όπως συνέβει ήδη άλλωστε - είναιτο ζητούμενο στην ιστορική εξέλιξη!

Όσο δεν υπάρχει πολιτική λύση, που σημαίνει λύσηΛΟΓΟΥ, τόσο θα "μιλάει" η φωτιά και το αίμα! Όσο δεν βρίσκεταιπολιτική λύση και διέξοδοι στα ασφυκτικά κοινωνικά αδιέξοδα, τόσο μόνο η βία θακυριαρχεί και η βία είναι αποκλειστικά και μόνο όπλο και όργανο της εξουσίας,αποκλειστικά και μόνο! Ακόμα κι αν φυσικός αυτουργός είναι ο καταπιεσμένος καιο υποτελής, η βία είναι η γλώσσα του εξουσιαστή.

Μια μέρα, μετά το τέλος μιας ακόμα από τιςσυγκλονιστικές συγκεντρώσεις μας στο Σύνταγμα, που έληξε βέβαια με τι άλλο,μαζικές ρίψεις χημικών και τα γνωστά σκηνικά με τους γνωστούς και τουςμπάτσους, είπα σε ένα φίλο εξουθενωμένη: τίποτα, δεν υπάρχει άλλη λύση, πρέπεινα τους κάψουμε - εννοώντας τη Βουλή, οτι δεν ξεκουμπίζεται με τίποτα αυτό τοκαθεστώς. Και μου απάντησε: αυτό θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε!

Σκέφτηκα πολύ αυτό που μου είπε: αυτό θέλουν ναμας κάνουν να πιστέψουμε! Γιατί λοιπόν όλο το κυρίαρχο πλαίσιο, το καθεστώς,ουσιαστικά παίζει το παιχνιδάκι της βίας; Γιατί στήνονται και ξαναστήνονται τασκηνικά των "μαχών" μεταξύ ματατζήδων και "κουκουλοφόρων";Γιατί το ίδιο έργο εδώ και δεκαετίες σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης; Καιγιατί είναι τόσο αρεστό και μάλιστα υπερπροβεβλημένο από όλα τα μέσα μαζικήςπροπαγάνδας; Γιατί δεν ξεμπερδεύουν μια και καλή με αυτή την κατάσταση; Γιατίτην τροφοδοτούν με τις προκλήσεις της καταστολής και με την ουσιαστική "διαφήμιση"από τα μέσα; Γιατί συντηρείται με κάθε τρόπο αυτό το σκηνικό μακράς διαρκείας;Ποιος κερδίζει τελικά; Και τι είναι δυνατό να κερδηθεί και για ποιούς από μιαεκτεταμένη καταστροφή, τι κερδήθηκε ποτέ από αυτό; Φυσικά ένας οργισμένος δενκάνει τέτοιους λογικούς συλλογισμούς. Αλλά θυμίζω οτι αναφέρομαι στους εν ψυχρώαπολογητές των τελικών αποτελεσμάτων, ούτε καν των κινήτρων, των αιτιών τωνπράξεων.

Εκείνο που διακρίνω αυτή τη στιγμή να είναιαπόλυτα εξορισμένο, είναι ο ΛΟΓΟΣ και μάλιστα ο διάλογος και η ουσιαστική συζήτηση, εκεί δηλαδή πουπαράγεται η σκέψη και βρίσκονται οι λύσεις στον ανθρώπινο πολιτισμό. Η συζήτηση, ο διάλογοςείναι εξορισμένος από τα κυρίαρχα μέσα. Ακόμα και όταν καλούνε δήθεν κάποιουςαξιόλογους ανθρώπους, τους δίνουν τέτοια στενά πλαίσια ή τους διακόπτουν με προβοκατόρικεςή απλώς φανερά ανούσιες παρεμβάσεις, καταστρέφοντας ουσιαστικά κάθε διαδικασίαπαραγωγής ουσιαστικών ιδεών που θα βοηθήσουν την κοινωνία να βγει από τοαδιέξοδο.

Το τραγικό όμως και κυρίως εγκληματικό, είναι ταστεγανά και τα απαγορευτικά όρια που τίθενται και μέσα στην κοινωνία και στιςυποτιθέμενες δυνάμεις αντιλόγου, αντίστασης, τις υποτιθέμενες επαναστατικέςδυνάμεις. Τα στεγανά μεταξύ των αριστερών "μαγαζιών" - ναι, τέτοιααποδεικνύονται όταν ενδιαφέρει η περιφρούρηση των δικών τους κεκτημένων κάθεείδους, συμπεριλαμβανομένων των ιδεολογικών και θεωρητικών, παρά η βοήθεια προςμια κοινωνία που σπαράσσεται - είναι τερατώδες δείγμα καταστροφής του λόγου. Ταστεγανά μεταξύ αυτών και άλλων μεμονωμένων δυνάμεων που αναδεικνύονται καιπροσπαθούν να αρθρώσουν εποικοδομητικό λόγο και να βοηθήσουν. Είναι εντυπωσιακόπως, όχι μόνο το ΚΚΕ αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ακόμα και άλλοι οργανωμένοι χώροιτης αριστεράς, περιθωριοποίησαν τον Καζάκη, έναν άνθρωπο που μόνος τουκατόρθωσε μέσα σε λίγους μήνες ότι δεν κατάφεραν ολόκληροι μηχανισμοί: διέδωσετη γνώση για τα της οικονομίας και συνέβαλλε καθοριστικά στο να απομυθοποιήσειη ελληνική κοινωνία και να ξεφοβηθεί την έξοδο από το ευρώ και το εθνικόνόμισμα, ενώ φυσικά έχει συμβάλλει και στην οργάνωση και ενός κινήματος τηςβάσης. Με τον ίδιο τρόπο η αριστερά αγνοεί και άλλα πρόσωπα, όπως τον ΔημήτρηΑντωνίου που πάλι, ένας άνθρωπος μόνος του, έκανε αυτό που θα όφειλαν και πουμπορούσαν - από πλευράς δυνάμεων, έμψυχου δυναμικού - να κάνουν οι μηχανισμοί,αλλά δεν το έκαναν: μήνυση για εσχάτη προδοσία! Δεν είναι όμως ζήτημα των συγκεκριμένωνπροσώπων, αλλά επιβεβαιώνουν και αυτά τα παραδείγματα, το σαμποτάζ που γίνεταικαι από τις λεγόμενες και υποτιθέμενες προοδευτικές δυνάμεις, στον ΛΟΓΟ, που δεν μπορεί παράνα σημαίνει ουσιαστικός διάλογος, που σημαίνει ΑΚΟΥΩ, και όχι μόνο λέω τοποίημα μου, και κυρίως συνεκτιμώ την κατάσταση της κοινωνίας και έχω σανπροτεραιότητα να την βοηθήσω, πάνω και πέρα από όλα τα άλλα, και από"αρχές" - γιατί κατά τη γνώμη μου αρχές που δεν σέβονται τηνανθρώπινη ζωή, τώρα, εδώ και τώρα, μπαίνουν σε εισαγωγικά - και από ιδεολογίες-ιδεοληψίες. Πώς είναι δυνατό σε αυτό το κάδρο της κοινωνικής καταστροφής, νααγνοεί κανείς φωνές που συντάσσονται με τη σωτηρία της, μόνο και μόνο επειδήδεν είναι "δικές μας";

Και εκεί έρχεται ο υποτιθέμενος αναρχικός χώρος,πρώτον με την ίδια αδιαλλαξία με αυτή του ΚΚΕ - θα έλεγα μάλιστα οτι δενδιαφέρουν σε τίποτα απολύτως στην συγκεκριμένη συγκυρία - και δεύτερον με ένακομμάτι του να δίνει τη διέξοδο στο αδιέξοδο που δημιουργεί από τη μιά η βίατης εκμετάλλευσης και της κυρίαρχης εξουσίας και από την άλλη το έγκλημα τηςαπουσίας σύγκλισης, συμπόρευσης, διαλόγου, πραγματικής διάθεσης να αλλάξουν ταπράγματα, από την μεριά των υποτίθεται προοδευτικών δυνάμεων. Και δίνει λοιπόντη λύση, που είναι η καταστροφή, τι άλλο βέβαια, αφού πολιτική δεν υπάρχει.Κάψτε τα όλα, αυτό σκεφτόμαστε όλοι μας, μπροστά στην απελπισία και τοαποπνικτικό αδιέξοδο που μας δημιουργεί η απουσία μιας ηχηρής, μαζικής,συλλογικής, συλλεκτικής πολιτικής δύναμης που θα μπει μπροστά και θαυπερασπιστεί τις ζωές των ανθρώπων.

Ναι κύριοι, αυτή είναι η δουλειά της πολιτικής,να υπερασπιστεί με το "σώμα" της τις ζωές των ανθρώπων, και με κάθεκόστος, ακόμα και της αυτοκατάργησης. Το ΚΚΕ όφειλε, ως το μεγαλύτερο καιπαλιότερο κόμμα της αριστεράς, να έχει καλέσει όλους, όλους όσους δεν είναιπουλημένοι, σε συστράτευση, όχι, όχι στις γραμμές του, αυτό είναι υποκρισία καιχειρισμός φτηνός, φτηνότατος τούτες τις τραγικές ώρες. Να καλέσει σε συμπόρευσηκαι συστράτευση έστω για τα ελάχιστα, για να αποτραπεί η καταστροφή, όλα ταάλλα είναι προδοσία. Και αν κανείς αρνιόταν, τότε θα κατηγορούσα αυτόν. Δενέχει σημασία αν θα στεναχωρήσω κάποιους φίλους αυτού του μπλοκ, που εξάλλουτους εκτιμώ. Δεν έχει σημασία αν θα υπάρχει αυτό το μπλοκ. Και σας το λέω δενέχει και σημασία αν θα υπάρχει το ΚΚΕ ή το κάθε κομματικό μαγαζί. Αν δεν είστεδιατεθειμένοι να θυσιάσετε ακόμα και την κομματική σας υπόσταση αν χρειαστεί για κάτι τόσο σοβαρο, δεν αξίζετεούτε και να συζητάμε. Αν μετράτε τα κουκιά σας αυτές τις ώρες, τι να λέμε;

Και για να επανέλθω στους απολογητές τωνκαταστροφών, θα έπρεπε να αναλώνεστε στην ανοικοδόμηση του ΛΟΓΟΥ, δηλαδήεπίμονα να ζητάτε αυτό που προσπαθώ να πω εδώ: πολιτική λύση, συστράτευσηόποιων και όσων υγειών πολιτικών δυνάμεων, και όχι να φετιχοπoιείτε τη βία, κολακεύοντας δήθεν τουςαπελπισμένους, αν και δεν νομίζω να σας διαβάζουν, θα έχουν πιο σοβαράπροβλήματα για να ασχοληθούν. Πρόκειται μάλλον για ένα κλάμπ διανοουμένων που αυτοϊκανοποιούνταινα αυτοπαρουσιάζονται ως θεωρητικοί του αναρχισμού, επενδύοντας σε μιαμελλοντική θέση τους στο πάνθεον δίπλα στον Μπακούνιν ή δεν ξέρω κι εγώ ποιονάλλον. Κι από κάτω η κοινωνία ας γίνεται κιμάς.

Αυτή την ώρα, θα ξεχωρίσει αυτός που θα ενώσει! Αυτός θα ηγηθεί και κρίμα σε όποιον δεν το έχει καταλάβει και χάνει αυτή την ευκαιρία. Όλοι οι άλλοι θα μείνουν στο πολιτικό περιθώριο. Η κοινωνία, όπως κάθε ζωντανός οργανισμός, πάνω απ΄ όλα έχει το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και όχι ιδεολογήματα. Δεν έχουν καταλάβει κάποιοι οτι η συγκυρία δεν μοιάζει με το προηγούμενο διάστημα και εξακολουθούν να έχουν τα ίδια προτάγματα.

Τέρμα το "Δεσποινίς" στη Γαλλία!

2012-02-24T21:58:00.004+02:00

Μια είδηση που ίσως την διαβάσατε ή την ακούσατε κάπου, είδηση χαμηλών τόνων που ίσως φαντάζει και ανούσια, ή απλώς χαριτωμένη μέσα στον ορυμαγδό των βαρύγδουπων, όντως σοβαρότατων που μας συμβαίνουν δυστυχώς καθημερινά, και δεν μας αφήνουν, όχι μόνο κυριολεκτικά να ζήσουμε, αλλά ούτε να ηρεμήσουμε έστω για λίγο, παρά μόνο εάν απέχουμε από την ενημέρωση.

Στη Γαλλία λοιπόν με απόφαση του πρωθυπουργού της χώρας Φρανσουά Φιγιόν, καταργείται πλέον η λέξη "mademoiselle" από όλα τα επίσημα έγγραφα του κράτους και της τοπικής αυτοδιοίκησης, ως υποτιμητική για τις γυναίκες. Πρόκειται για παλιό αίτημα γυναικών και γυναικείων οργανώσεων της χώρας, που σήμερα αισθάνονται δικαιωμένες. Μάλιστα, επειδή ως γυναίκα με είχε απασχολήσει το ζήτημα σε ανύποπτο χρόνο, έχω κρατήσει ένα απόκομμα εφημερίδας πολλών ετών, το οποίο από τότε αναφέρεται στο θέμα. Συγκεκριμένα γράφει μεταξύ άλλων:

"Οι Γαλλίδες, ή έστω κάποιες από αυτές, επιθυμούν και γι αυτό επιδιώκουν την κατάργηση του παρωχημένου όρου "mademoiselle", τον οποίο θεωρούν υποτιμητικό. Όλα άρχισαν όταν μια ανύπανδρη σαραντάχρονη επιχειρηματίας, ονόματι απλώς Ματίλδη, για ευνόητους λόγους εξεμάνη με την απαίτηση του συμβολαιογράφου, στον οποίο είχε αποτανθεί δι' υπόθεσίν της, να υπογράψει ως "mademoiselle", ήτοι δεσποινίς και ουχί κυρία. Αυτό ήταν. Ξεκίνησε εκστρατεία συγκέντρωσης υπογραφών. Μέχρι στιγμής έχει συλλέξει 4200, την οποία σκοπεύει να υποβάλει αρμοδίως, με αίτημα την κατάργηση του συγκεκριμένου όρου."

Το απόκομμα αυτό είναι τουλάχιστον επτά ετών. Και φανταστείτε οτι μόλις τώρα έγινε πραγματικότητα αυτό το αίτημα! Πόσο αργά αλλάζουν λοιπόν μερικά πράγματα. Με είχε απασχολήσει το θέμα καθαρά για προσωπικούς λόγους, και μάλιστα τους ίδιους με αυτούς που είχε και η γυναίκα παραπάνω. Με ενοχλούσε να με αποκαλούν δεσποινίδα, μια και ο όρος "κύριος" - "κυρία" δεν σημαίνει παρά πως είσαι κύριος - κυριαρχείς δηλαδή - του εαυτού σου, και αυτό είναι ο κάθε άνθρωπος, εκτός από τους δούλους. Η λέξη "δεσποινίς", σε όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες, και για όλες τις δυτικές γυναίκες, ακούγεται το ίδιο: σεξιστική, που υποβαθμίζει τη γυναίκα, ως να υπόκειται σε κάποιον άλλο, άντρα πάντα, ή τον πατέρα ή τον σύζυγο.

Στη Γαλλία ήδη σε προηγούμενο χρόνο, κάποιες πόλεις είχαν πάρει τέτοιες αποφάσεις, όπως η Ρεν από το 2007, ενώ στη Γερμανία η αντίστοιχη λέξη, "fraulein" έχει καταργηθεί από το 1972, και στα αγγλικά το miss ουσιαστικά εκλείπει. Στην Ελλάδα επίσης η χρήση της λέξης εξασθενεί ευτυχώς και αυτό κυρίως χάρη στις αντιδράσεις των γυναικών και στην ουσιαστική και έμπρακτη χειραφέτηση τους.

Σε άλλες εποχές αυτή η είδηση θα ήταν πολύ σπουδαία για την υπόθεση της γυναικείας απελευθέρωσης και θα πολυσυζητιόταν. Σήμερα μοιάζει πολυτελείας, αφού παλεύουμε για να έχουμε ψωμί να φάμε και σπίτι με ηλεκτρικό ρεύμα για να κατοικούμε! Παρόλα αυτά, επειδή μέσα σε κάθε καταπιεστική, εξουσιαστική κατάσταση, υφέρπουν και άλλες καταπιέσεις, και σε αυτές ανήκει πάντα η εκμετάλλευση της γυναίκας, τα θέματα αυτά είναι υπαρκτά, όσο κι αν μοιάζουν δευτερεύουσας σημασίας. Με λίγα λόγια, η διάκριση των φύλων μπορεί να συμβαίνει και μέσα στην ίδια κοινωνική τάξη, η γυναίκα όντας μια δεύτερη άλλη "τάξη" μέσα σε αυτή.

Δείτε - αν δεν την έχετε δει ήδη - την εξαιρετική ηθογραφία "Δεσποινίς ετών 39", δραματική κομεντί, ταινία γυρισμένη το 1954 σε σκηνοθεσία του Αλέκου Σακελλάριου, σενάριο του Αλέκου Σακελλάριου και του Χρήστου Γιαννακόπουλου και εκπληκτικούς ηθοποιούς τον Βασίλη Λογοθετίδη, τη Σμάρω Στεφανίδου, την Ίλυα Λιβυκού, τον Στέφανο Στρατηγό κ.α. Το ίδιο σενάριο γυρίστηκε και αργότερα με πρωταγωνιστή τον Λάμπρο Κωνσταντάρα, αλλά η πρωτότυπη ταινία είναι αξεπέραστη.

Απαράδεκτο το ΚΚΕ και... Heil Diamantopoulou!

2012-02-23T19:20:00.001+02:00

Απαράδεκτο το ΚΚΕ που είναι γνωστό για την οργάνωση του! Επιτρέπεται να κάνει τέτοια μεμονωμένη και αυθαίρετη ενέργεια ο Μαυρίκος; Αντί να την έχει οργανώσει και προετοιμάσει προσεκτικά το κόμμα, σε συνεννόηση με τον ΣΥΡΙΖΑ; Τι τους τα άφησαν τα αντίγραφα του νέου μνημονίου μια ολόκληρη ημέρα πριν επάνω στα έδρανα; Κοτζάμ τούβλα 500 σελίδων; Η βολή έπρεπε να γίνει ομαδόν, από τους 21+9 βουλευτές της κοινοβουλευτικής αριστεράς προς τα έδρανα της κυβέρνησης, που εκείνη τη στιγμή παρευρισκόταν σύσσωμη. Είναι σίγουρο πως σε αυτή την περίπτωση, κάποιους, δυο τρεις τουλάχιστον, θα τους είχανε πετύχει, θα τους είχαν στείλει στο νοσοκομείο κι έτσι θα είχε απαλλαγεί ο λαός μια και καλή!

Προσέξτε τι λέει ο υπουργός ακριβώς πριν τη βολή: "...για να απαλλαγεί ο ελληνικός λαός από το βάρος..." Εννοεί το δικό τους βάρος, τι άλλο! Και με τον τόνο και το ύφος και το περιεχόμενο των λόγων του, είναι σα να το θέλει το τουβλάκι του στο κεφάλι! Κύριοι βουλευτές της κοινοβουλευτικής αριστεράς, μήπως μπορείτε να μας απαλλάξετε σας παρακαλούμε; Μήπως μπορείτε, ως νόμιμοι αντιπρόσωποί μας να εκφράσετε επιτέλους και μέσα στο κυνοβούλιο το λαϊκό αίσθημα και να καθαρίσετε για λογαριασμό μας με τη χούντα; Διότι οι χουντικοί όπως είναι γνωστό, δεν καταλαβαίνουν ούτε από λαϊκές αντιδράσεις, ούτε από μαζικά συλλαλητήρια, ούτε από αλλεπάλληλες πορείες και απεργίες, ούτε από γιαούρτια και μούντζες και βρισίδια, ούτε φυσικά από λόγια. Είναι σε διατεταγμένη υπηρεσία οι "άνθρωποι" - που λέει ο λόγος - και μας έχουν κατσικωθεί και δεν θα φύγουν με τίποτα πριν να τελειώσουν τη βρωμοδουλειά, εμάς δηλαδή. Οι χουνταίοι, ως γνωστόν, δεν φεύγουν ποτέ μόνοι τους! Τους φεύγουνε!

Και τώρα που είπα μούντζες, θυμήθηκα τη φασίστρο του Υπουργείου Παιδείας, η οποία σήμερα έδωσε γραμμή στους διευθυντές των σχολείων των Ιωαννίνων -αλλά και πάσης Ελλάδος, για παρόμοιες περιπτώσεις - και τρομοκράτησε τους εκπαιδευτικούς, οτι αν δεν τιμωρήσουν τους μαθητές που μούτζωσαν στην παρέλαση, φυσικά θα δείξουν ανυπακοή στο καθεστώς, και αυτό θα ληφθεί υπόψη... Η τρομοκρατική και απειλητική δήλωση φυσικά στρέφεται και κατά των μαθητών, και των γονιών τους βέβαια, και γενικά ολόκληρης της κοινωνίας που τόλμησε να ασεβήσει σε αυτά τα τόσο αξιοσέβαστα πρόσωπα όπως η αφεντιά της και η λοιπή φασιστοκυβέρνηση! Ακούστε τι δήλωσε σε τηλεοπτικό σταθμό. Από κοντά τα πληρωμένα παπαγαλάκια του καναλιού! Η αντιστροφή της πραγματικότητας σε όλο της το μεγαλείο!

http://www.megatv.com/koinoniaoramega/default.asp?catid=20695&subid=2&pubid=28797736#toppage

Στην Ελλάδα έχουμε δυόμιση χρόνια απόκριες! Hoden!

2012-02-22T21:25:00.000+02:00

Το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης επέβαλε πρόστιμο 25.000 ευρώ στον real fm επειδή ο Γιώργος Τράγκας μιλούσε άσχημα για αρχηγό κράτους: την Άνγκελα Μέρκελ!

Ο νέος Εθνικός μας Ύμνος

Το νέο σήμα της Νέας Δικτατορίας

Αφιερωμένο στον Λουκά Παπαδήμο, τα μέλη και τους βουλευτές της συγκυβέρνησης, την Τρόικα. Επειδή στην Ελλάδα έχουμε συνέχεια απόκριες τα τελευταία δυόμιση χρόνια, όλοι και όλα είναι μεταμφιεσμένα κι εμείς θα τους δώσουμε αυτό που πρέπει...

Hair

2012-02-21T22:00:00.000+02:00

Το Ηair είναι ένα Αμερικάνικο ροκ μιούζικαλ σε κείμενο και στίχους του James Rado και Gerome Ragni και μουσική του Galt MacDermot. Είναι προϊόν της hippie αντικουλτούρας και της σεξουαλικής επανάστασης της δεκαετίας του 1960. Αρκετά από τα τραγούδια του έγιναν ύμνοι των κινημάτων ειρήνης και του αγώνα εναντίον του πολέμου του Βιετνάμ . Στην εποχή του θεωρήθηκε αρκετά αιρετικό, και η μουσική του άνοιξε νέους δρόμους στο μουσικό θέατρο. Το Hair αφηγείται την ιστορία μιας παρέας πολιτικά ενεργών, μακρυμάλλιδων hippies νέων που ζουν μια μποέμικη ζωή στη Νέα Υόρκη και αντιστέκονται στην επιστράτευση για τον πόλεμο του Βιετνάμ καθώς και στον συντηρητισμό των γονιών τους και της κοινωνίας. Ο ρατσισμός, η καταστροφή του περιβάλλοντος, η φτώχεια, ο σεξισμός και η σεξουαλική καταπίεση, η βία στο σπίτι, η αποξένωση που φέρνουν οι νέες τεχνολογίες, η διαφθορά στην πολιτική, ήταν αυτά στα οποία αντιδρούσαν. Το Hair έγινε σύμβολο όχι μόνο της εξέγερσης, αλλά και της απόρριψης των κάθε είδους διακρίσεων και των παραδοσιακών ρόλων των φύλων. Ακόμα και με το ντύσιμο αντέδρασαν στον συντηρητισμό και φόρεσαν ρούχα από άλλους πολιτισμούς, ιδιαίτερα από τον Τρίτο Κόσμο και τους αυτόχθονες Αμερικανούς, ως αναφορά στην παγκόσμια κοινότητα και άρνηση στον ιμπεριαλισμό και τον εγωισμό των ΗΠΑ.

Η παράσταση πρωτοπαρουσιάστηκε επίσημα στο Broadway τον Απρίλιο του 1968 και έτρεξε για 1750 παραστάσεις. Ταυτόχρονα έγιναν παραγωγές σε πολλές άλλες πόλεις στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη λίγο αργότερα, συμπεριλαμβανομένης μιας επιτυχημένης παραγωγής του Λονδίνου, που παίχτηκε για 1.997 παραστάσεις. Μερικά από τα τραγούδια του έγιναν top 10 επιτυχίες, και το 1979 γυρίστηκε σε ταινία. Στο Broadway αναβίωσε ξανά στις 31 Μαρτίου 2009, κερδίζοντας τις κριτικές και τα βραβεία Tony και Drama Desk Award. Το 2008, το περιοδικό Time έγραψε: Σήμερα φαίνεται, αν μη τι άλλο, πιο τολμηρό από ποτέ.

I got my life

Η original εκτέλεση από το άλμπουμ

...και το ίδιο τραγουδι από την ταινία

I got life, mother
I got laughs, sister
I got freedom, brother
I got good times, man

I got crazy ways, daughter
I got million-dollar charm, cousin
I got headaches and toothaches
And bad times too
Like you

I got my hair
I got my head
I got my brains
I got my ears
I got my eyes
I got my nose
I got my mouth
I got my teeth
I got my tongue
I got my chin
I got my neck
I got my tits
I got my heart
I got my soul
I got my back
I got my ass
I got my arms
I got my hands
I got my fingers
Got my legs
I got my feet
I got my toes
I got my liver
Got my blood

I got my guts (--I got my guts--)
I got my muscles (--muscles--)
I got life (--life--)
Life (--life--)
Life (--life--)
LIFE!

Aquarius

Let the sunshine in
Η original εκτελέσεις από το άλμπουμ

When the moon is in the seventh house
And Jupiter aligns with Mars
Then peace will guide the planets
And love will steer the stars

This is the dawning of the age of Aquarius
The age of Aquarius, Aquarius, Aquarius

Harmony and understanding
Sympathy and trust abounding
No more falsehoods or derisions
Golden living dreams of visions
Mystic crystal revelation
And the minds true liberation

Aquarius, Aquarius

When the moon is in the seventh house
And Jupiter aligns with Mars
Then peace will guide the planets
And love will steer the stars

This is the dawning of the age of Aquarius
The age of Aquarius, Aquarius, Aquarius
Aquarius, Aquarius, Aquarius

We starve, look at one another, short of breath
Walking proudly in our winter coats
Wearing smells from laboratories
Facing a dying nation of moving paper fantasy
Listening for the new told lies
With supreme visions of lonely tunes
Somewhere, inside something there is a rush of
Greatness, who knows what stands in front of
Our lives, I fashion my future on films in space
Silence tells me secretlyEverythingEverything
Manchester, England, England
Manchester, England, England
Across the Atlantic Sea
And I'm a genius, genius
I believe in God
And I believe that God believes in Claude
That's me, that's me, that's me
We starve, look at one another, short of breath
Walking proudly in our winter coats
Wearing smells from laboratories
Facing a dying nation of moving paper fantasy
Listening for the new told lies
With supreme visions of lonely tunes
Singing our space songs on a spider web sitar
Life is around you and in you
Except for Timothy Leary, dearie
Let the sunshine, let the sunshine in
The sunshine in

Πηγές: wikipedia, youtube, http://www.metrolyrics.com/

Κατσαρίδες σε οικόπεδο με θέα!

2012-02-20T22:39:00.000+02:00

Διάβαζα σήμερα πως στα πλαίσια του νέου μνημονίου, προγραμματίζεται να απολυθούν 15.000 εργαζόμενοι από το δημόσιο, κυρίως από τους τομείς της παιδείας και της υγείας και βέβαια οι εργαζόμενοι στους υπό κατάργηση οργανισμούς Εργατικής Κατοικίας και Εργατικής Εστίας. Φυσικά δεν νοείται κοινωνία χωρίς παιδεία, υγεία, κοινωνική πολιτική. Αλλά ακριβώς το σχέδιο που προχωρά με ταχύτατους ρυθμούς είναι να μην υπάρχει κοινωνία. Από τις απολύσεις και εφεδρείες εξαιρούνται μαντέψτε ποιοι: οι ένστολοι!

Περνούσα πάλι από το κέντρο της Αθήνας, στο σημείο που έγραφα προχτές οτι βρίσκεται η εγκατάσταση κάποιων άστεγων, αυτοσχέδια φτιαγμένη με χαρτόκουτα, κουβέρτες και ότι άλλο βρέθηκε. Μέσα κοιμόταν πάλι κάποιος άνθρωπος. Έγραφα προχτές πως οι περαστικοί σέβονταν αυτό το χώρο, σαν να είναι ιδιωτικός. Λοιπόν σήμερα είδα έναν άνθρωπο να πλησιάζει εκεί. Το ντύσιμο του δεν πρόδιδε κάποιον ζητιάνο, αλλά ήταν σίγουρα παλιό. Τον είδα να πλησιάζει και να κοιτάζει αυτόν που κοιμόταν. Τον εξέτασε και μετά σαν να έψαχνε ένα γύρο, προσέχοντας να μην τον ξυπνήσει. Εκείνη τη στιγμή δεν ήταν κανείς άλλος στο πεζοδρόμιο. Εγώ τον έβλεπα μέσα από το λεωφορείο. Κάτι βρήκε, το κοίταξε, το πήρε και έφυγε γρήγορα μεν αλλά παριστάνοντας τον αδιάφορο, όχι τρέχοντας. Ήταν μια σακούλα που, όπως μου φάνηκε, περιείχε φαγητό. Λίγο πιο κάτω συνάντησε κάποιον άλλον και του το έδειξε. Αυτό ήταν λοιπόν. Οι φτωχοί κλέβουν τους φτωχούς. Ο άνθρωπος όταν πεινάει, παύει να είναι άνθρωπος και μεταμορφώνεται σε κανονικό ζώο που έχει μόνο ένστικτα.

Έτσι σε λίγο, το μεγαλύτερο μέρος των κατοίκων αυτής της χώρας θα είναι εξαθλιωμένο, όπως είναι ήδη εκατοντάδες χιλιάδες στο κέντρο της Αθήνας και σε άλλες περιοχές και πόλεις της Ελλάδας. Ένας τόπος που έχει πουληθεί, ένα οικόπεδο με θέα, ευάερο, ευήλιο, που αρπάχτηκε βίαια από τους κατοίκους του και χαρίστηκε σε businessmen. Οι κάτοικοι του είναι απλώς κατσαρίδες που ενοχλούν. Υπάρχουν διάφοροι τρόποι να τις ξεπαστρέψεις, μάλιστα οι καλύτεροι είναι αυτοί για τους οποίους κανείς δεν μπορεί να σε κατηγορήσει ευθέως για γενοκτονία, μαζική σφαγή, μαζικές δολοφονίες.

Σε ένα τέτοιο τοπίο, με εκατοντάδες ή και εκατομμύρια εξαθλιωμένους, τι άλλο χρειάζεται παρά ένας μισοχορτάτος στρατός που θα τους φυλάει μέχρι να ψοφήσουν οριστικά για να μπορέσουμε να απολαύσουμε το απόκτημά μας με την ησυχία μας;

Στην ιστορία υπάρχουν άφθονα τέτοια παραδείγματα, πρόσφατα και παλιότερα. Πώς αφανίστηκαν οι Ινδιάνοι μαζί και ολόκληρος ο πολιτισμός τους; Ή τι συμβαίνει στις πλούσιες σε πετρέλαιο χώρες της αφρικανικής ηπείρου, όπως στο Δέλτα του Νίγηρα; Οι ντόπιοι πληθυσμοί εξολοθρεύονται από τη φτώχια, την εξαθλίωση, την πείνα, τις αρρώστιες, τους πολέμους, αφού μια χούφτα ανδρείκελα πουλημένα στις εταιρείες πετρελαίων, ταΐζονταικαλά για να κρατάνε τους λαούς τους με το κεφάλι πατημένο πάνω στη γη, μέχρι να τους εξαφανίσουν εντελώς.

Αυτό είναι και το δικό μας μέλλον και δεν αργεί καθόλου, βρίσκεται προ των πυλών, μη σας πω τις έχει διαβεί ήδη. Να το δούμε κατάματα, χωρίς αυταπάτες, μήπως και κάνουμε αυτό που πρέπει, αυτό που σίγουρα μπορούμε, αλλά δεν φαίνεται να το έχουμε κατανοήσει όλοι... ή ίσως δεν ενδιαφέρονται και όλοι για τον διπλανό τους, αρκεί να είναι αυτοί στους λίγους που θα τη σκαπουλάρουν! Έτσι και στη ναζιστική Γερμανία, όσο είχε καθένας το σπιτάκι του, τη δουλίτσα του και απλώς τραβολογάγανε τους άλλους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και στα κρεματόρια, δεν τον ένοιαζε. Αρκεί να την έβγαζε αυτός καθαρή.

Σύνταγμα 19 Φεβρουαρίου 2012 - Φωτογραφίες

2012-02-19T20:31:00.000+02:00

Φωτογραφίες: Κεράσια και Κρίνοι

Επιλογή 10 καλύτερες διαφημίσεις

2012-02-18T23:45:00.000+02:00

Η διαφήμιση μπορεί να είναι και τέχνη. Όχι τέχνη της παραπλάνησης, αλλά μπορεί να είναι και ένα αυτόνομο έργο, μια δημιουργία με καλλιτεχνική αξία. Έτσι πολλές διαφημίσεις μας κερδίζουν, είτε με το εξαιρετικό τους χιούμορ, είτε με την ευαισθησία τους σε κοινωνικά θέματα, είτε γιατί καταγράφουν ή και σατιρίζουν τα ήθη, τους τρόπους ενός λαού, αποτελώντας έτσι ηθογραφίες, είτε και με την αισθητική τους αρτιότητα. Η τηλεοπτική/κινηματογραφική διαφήμιση ανήκει στην κατηγορία του cinema, μοιάζει με ταινία μικρού μήκους θα λέγαμε, κι έτσι χρησιμοποιεί όλες τις τεχνικές του, τα εργαλεία του, συνδυάζοντας τέχνες όπως η μουσική, η σκηνοθεσία, τα σκηνικά, ο φωτισμός και η φωτογραφία, η ηθοποιία. Είναι όμως ενδιαφέρον να παρατηρήσει κανείς πόσα πολλά μπορεί να λέει σε ελάχιστο χρόνο, περίπου ένα λεπτό, στο οποίο καμιά φορά διηγείται μια ολόκληρη ιστορία. Διάλεξα μερικές διαφημίσεις που με έχουν αγγίξει ή εντυπωσιάσει ή με έχουν κάνει να γελάσω! Μια από αυτές είναι ειδικά σήμερα πολύ επίκαιρη, γι αυτό και έχει την τιμητική πρώτη θέση. Απολαύστε τις! Εξάλλου είναι Σαββατοκύριακο, δικαιούμαστε λίγη χαλάρωση από τα καθημερινά...

"We are all Greeks" - Ευχαριστούμε!

2012-02-18T14:00:00.000+02:00

Merci

Grazie

Gracias

Thank you

Danke

Bedankt

Köszönjük

Obrigada

Πηγές:

https://realdemocracygr.wordpress.com/

https://omadeon.wordpress.com/

http://jesuisgrec.blogspot.com/

http://www.madata.gr/epikairotita/world/173056.html

http://www.madata.gr/epikairotita/world/173036.html

http://eagainst.com/

http://www.fimes.gr/
http://giatinkinonikiaristera.blogspot.com/

http://www.facebook.com/weareallgreeksnow

http://www.facebook.com/events/300173683376937/?tw_p=twt

http://www.fimes.gr/2012/02/germanoi-polites-minima-ellada/

https://www.facebook.com/events/229518840476165/

https://www.facebook.com/pages/We-are-all-Greeks-Merci-Thank-you-%CE%95%CF%85%CF%87%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%8D%CE%BC%CE%B5/324554644232663

Αφήστε μας να ζήσουμε ρε!

2012-02-17T21:00:00.001+02:00

Το πρωί, περνούσα από τη γωνία Σταδίου και Αιόλου, στο τέλος της Πατησίων. Εκεί είναι εγκαταστημένος ένας σωρός χαρτόκουτα, κουβέρτες, παλιά ρούχα, δυο αναπηρικές πολυθρόνες, μια διάταξη για ύπνο. Μέσα κοιμόταν ένας άνθρωπος. Το πρόσωπό του είχε σημάδια, σαν από γρατζουνιές. Γύρω ο άσχημος θόρυβος των λεωφορείων, των αυτοκινήτων, η βρωμιά του εγκαταλειμμένου και κατεστραμμένου κέντρου της Αθήνας. Εκείνος κοιμόταν. Καθώς τον κοίταζα μέσα από το τζάμι, αυθόρμητα σχεδόν έκανα κάποιους συλλογισμούς, σαν να ήρθα, ανθρώπινα και αυτόματα στη θέση του: δεν έχει σπίτι μάλλον, τι να κάνει, κάπου πρέπει να κοιμάται. Και είναι περίεργο που οι διάφοροι άνθρωποι, κάθε είδους, που περνάνε από εκεί, σέβονται αυτό το μέρος σαν δικό του χώρο. Οι άνθρωποι, κατά βάθος είναι καλοί, η καλοσύνη είναι η πρώτη μας φύση. Κοιμάται παρά τους απαίσιους θορύβους, κοιμάται και αναπνέει το καυσαέριο, πόσο κακό κάνει αυτό στην ήδη άσχημη σίγουρα υγεία του! Λίγο πιο πέρα είναι κάποιες εγκαταστάσεις του Δήμου για συσσίτια κλπ. δεν ξέρω ακριβώς. Πώς και δεν υπάρχει κανείς να τον πάρει αυτόν τον άνθρωπο και να του προσφέρει ένα χώρο να μένει; Πόσο χώρο πια χρειάζεται; Ένα αξιοπρεπές δωμάτιο, ένα λουτρό, μια κουζίνα που μπορεί να είναι και κοινόχρηστη. Είναι δυνατόν; Τόση αγριότητα πια;

Αυτά σκεφτόμουν. Πιο κάτω, στην Πειραιώς, είχα δει τις προάλλες μια νέα κοπέλα. Νέα μεν, αλλά με πρόσωπο κατεστραμμένο από τις ουσίες. Πολύ αδύνατη, φορούσε μόνο ένα χοντρό καλσόν και μια μπλούζα και τριγύρναγε έτσι χωρίς επίγνωση, μ' ένα τσιγάρο στο χέρι, με βλέμμα που δεν έβλεπε, μαστουρωμένη εντελώς, μίλαγε με κάποιον, γνωστό της ή άγνωστο δεν ξέρω.

Όλο το κέντρο είναι γεμάτο χιλιάδες τέτοιους ανθρώπους. Είναι δυνατόν μετά να μην μιλάει κανείς για εξέγερση, τώρα, άμεσα; Είναι δυνατόν να μην τα καίει, όταν έχουν καεί τόσες ανθρώπινες ζωές;

Ναι, είναι! Πολιτική λύση τώρα! Λαϊκή και πολιτική ενότητα τώρα! Δεν υπάρχει τίποτε άλλο που θα βοηθήσει την κοινωνία που βουλιάζει και χάνεται!Οι φωτιές δεν θα προσφέρουν σε αυτούς τους ανθρώπους παρά μια μόνη στιγμή χαράς - και σε μένα εξάλλου! Μόνο ένα απατηλό θέαμα θα είναι. Οι τυφλές εξεγέρσεις δεν θα είναι παρά θάνατος για τους φτωχούς και νίκη για τους ισχυρούς. Πολιτική λύση τώρα! Λαϊκή και πολιτική ενότητα τώρα! Είναι ανάγκη επιτακτική!

Αυτές τις μέρες που ακολούθησαν την συγκλονιστική επανάσταση του ελληνικού λαού την Κυριακή, διαβάζω από δω κι από κει διάφορα περίεργα πράγματα, ανησυχητικά και άκρως επικίνδυνα: για "απαλλοτριώσεις" οπλοπωλείων λέει, για Βάρκιζα και τέτοια! Τα γράφουν δε υποτιθέμενοι αντιεξουσιαστές, υπερασπιστές της ελευθερίας, του κοινωνικού περιθωρίου, της αναρχίας, της αριστεράς κλπ. Βέβαια αυτοί οι ίδιοι μπορεί να είναι ενάντια στη διεκδίκηση των πολεμικών αποζημιώσεων από τη Γερμανία, ή κατά καιρούς πολεμούν κάθε είδους ενότητα, μη και συγγενέψουν με ίχνη πατριωτών, κρίνουν αυστηρά κάθε λόγο και κίνηση ενωτική, καθώς και τους φορείς της, αποδεικνύονται ωστόσο πολύ large όταν μιλάνε για ένοπλο! Το έχουν δηλαδή στο τσεπάκι, έτοιμο να ανασυρθεί εύκολα, ενώ η συνάντηση κομματιών της κοινωνίας ή της πολιτικής εκπροσώπησης τους φαντάζει μέγα ιδεολογικό, πολιτικό και κοινωνικό έγκλημα!

Και μετά υπάρχει και η οργανωμένη αριστερά, όπου κάποιοι προσπαθούν για την πολυσυζητημένη ενότητα και κάποιοι, αριστοκράτες αυτοί, που δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους, και περιφρονώντας όλους τους εξαθλιωμένους και τα εκατομμύρια θύματα της κυρίαρχης πολιτικής, συνεχίζουν να επιμένουν στην υπεράσπιση στενών κομματικών γραμμών, στην κατεύθυνση των εκλογικών κερδών, την ώρα που πεθαίνει η κοινωνία, μεταθέτοντας την λύση σε ένα κάποιο, μακρινό μέλλον, το οποίο μοιραία θα έρθει, με την ωρίμανση των συνθηκών, και φυσικά μόνον όταν η συντριπτική πλειοψηφία ενστερνιστεί πλήρως και αρραγές το πακέτο των θέσεών τους! Έγκλημα! Εγκλήματα! Την ώρα που πεθαίνει ο κόσμος, δεν κάθεσαι να μετράς κουκιά και κέρδη! Κοιτάς να σώσεις όσους περισσότερους μπορείς! Τώρα! Μιλήστε κι εσείς της βάσης! Μιλήστε για αυτά που ζούμε, όχι για ιδεολογήματα! Πείτε τα! Φωνάξτε τα!

Είμαστε ανάμεσα στις συμπληγάδες αυτές! Η βρώμικη και σκοτεινή, φανερή και κρυφή εξουσία που μας συντρίβει, μας δολοφονεί εν ψυχρώ, κάθε μέρα και περισσότερους, όσοι δεν κάνουν αυτό που πρέπει και όσοι κάνουν αυτό που δεν πρέπει!

Πρέπει να υπερασπιστούμε τη ζωή, τη ΖΩΗ! Αυτό είναι το καθήκον μας! Ενότητα τώρα! Συνάντηση τώρα! Συνεργασία τώρα!Η εξουσία για το λαό και στο λαό! Η εξουσία για την υπεράσπιση βασικών δικαιωμάτων, πρώτα αυτό, βασικών! Ούτε αριστερά ούτε σοσιαλισμός! Ανθρωπιά! Είμαστε απέναντι σε δολοφόνους, κοινούς δολοφόνους! Και χρειαζόμαστε ανθρώπους, ανθρώπους με σάρκα και οστά, που να αγαπάνε, να πονάνε, να κλαίνε, να συγκινούνται, να λυγάνε! Ανθρώπους να υπερασπιστούνε τη ζωή!

Αυτό το τραγούδι το άκουγα όσο έγραφα! Επειδή τόσο θάνατο δεν τον αντέχει κανείς, και δεν πρέπει να τον αντέχει! Υπάρχουν οι δυνάμεις του θανάτου και της ζωής. Και αυτή την εποχή είναι περισσότερο από ποτέ ξεκάθαρα τα όρια τους. Να διαλέξουμε και να ταχθούμε από τη μια μεριά!

"...διαβρώστε το κίνημα βάζοντας προβοκάτορες..." Φρανσέσκο Κοσσίγκα

2012-02-16T20:13:00.000+02:00

Συνέντευξη του Φρανσέσκο Κοσσίγκα, δεξιού Ιταλού γερουσιαστή, ο οποίος έχει διατελέσει υπουργός εσωτερικών, πρωθυπουργός και πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας.

Η συνέντευξη δόθηκε στην εφημερίδα "Quotidiano Νazionale" και στο δημοσιογράφο Andrea Cangini στις 23 Οκτωβρίου του 2008, πριν δύο χρόνια, όταν η κυβέρνηση του Σίλβιο Μπερλουσκόνι συνταρασσόταν από φοιτητικές και μαθητικές κινητοποιήσεις λόγω της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης του υπουργού παιδείας Gelmini.

Αρχικά (στο μέρος της συνέντευξης που δεν παραθέτουμε) ο Κοσσίγκα προτρέπει τις αρχές να διαφοροποιήσουν τη στάση τους μεταξύ μαθητών αφενός και φοιτητών-δασκάλων-καθηγητών από την άλλη, και τους καλεί να μη χτυπήσουν μικρούς μαθητές λόγω των αντιδράσεων που θα προκληθούν. Και ο δημοσιογράφος τον ρωτά:

Αντρέα Κανίνι: Ενώ οι φοιτητές;

Φραντσέσκο Κοσίγκα: Αφήστε τους να κάνουν ό,τι θέλουν. Αποσύρετε την αστυνομία από τους δρόμους και τα πανεπιστήμια, διαβρώστε το κίνημα βάζοντας προβοκάτορες έτοιμους για τα πάντα και αφήστε τους διαδηλωτές για καμιά βδομάδα να σπάνε καταστήματα, να καίνε αυτοκίνητα και να δημιουργούν χαμό στους δρόμους.

Αντρέα Κανίνι: Και μετά;

Φραντσέσκο Κοσίγκα: Τότε, με την κοινή γνώμη στο πλευρό σας, ο ήχος των σειρήνων των ασθενοφόρων θα πνίξει τις σειρήνες της αστυνομίας και των καραμπινιέρων.

Αντρέα Κανίνι: Με ποια έννοια;

Φραντσέσκο Κοσίγκα: Με την έννοια ότι οι δυνάμεις του νόμου και της τάξης δεν θα δείξουν οίκτο και θα τους στείλουν όλους στο νοσοκομείο. Μην τους συλλάβετε - οι δικαστές θα τους απελευθερώσουν αμέσως σε κάθε περίπτωση... βαράτε τους αλύπητα και ξυλοφορτώστε και τους δασκάλους τους που τους ξεσηκώνουν μαζί.

Αντρέα Κανίνι: Και τους δασκάλους;

Φραντσέσκο Κοσίγκα: Πάνω απ' όλα τους δασκάλους. Όχι τους γηραιότερους βέβαια, τα νέα κορίτσια όμως ναι, και αυτά. Έχετε ιδέα της σοβαρότητας αυτού που συμβαίνει; Υπάρχουν δάσκαλοι που προσηλυτίζουν τα παιδιά και τα ενθαρρύνουν να διαδηλώνουν - αυτό είναι εγκληματική συμπεριφορά!

Αντρέα Κανίνι: Αλλά συνειδητοποιείτε τι θα πουν στην Ευρώπη αν γίνει κάτι σαν αυτό που προτείνετε; "Ο φασισμός επιστρέφει στην Ιταλία", θα πουν.

Φραντσέσκο Κοσίγκα: Τρίχες, αυτός είναι ο δημοκρατικός δρόμος - να σβηστεί η φλόγα πριν απλωθεί η πυρκαγιά.
..........

Αρχική δική μου πηγή:

http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=6646:provokatores-diadeiloseis&catid=72:dr-ekdilosis&Itemid=279

Η συνέντευξη στα αγγλικά εδώ:

http://www.anarkismo.net/article/10457

Αναφορά για αυτή τη συνέντευξη του Κοσσίγκα στην wikipedia στο λήμμα Agent provocateur εδώ:

http://en.wikipedia.org/wiki/Agent_provocateur

Η φωτιά και ο ήχος της σιωπής!

2012-02-14T21:24:00.000+02:00

Δεν παρακολουθώ ποτέ τις ειδήσεις από τα καθεστωτικά κανάλια της τηλεόρασης. Κι αυτό για να προστατέψω την διανοητική και ψυχολογική μου υγεία, καθώς παθαίνω "κάτι" όταν διαπιστώνω την πλήρη αντιστροφή της πραγματικότητας, τα ψέματα, τη χυδαιότητα απέναντι στην αλήθεια και το ανθρώπινο, τον παραλογισμό. Θεωρώ δε αυτονόητο οτι παραπληροφορούν χωρίς ίχνος αιδούς και τσίπας, σε διατεταγμένη υπηρεσία, καθώς το έχω διαπιστώσει όλα τα προηγούμενα χρόνια που περίμενα μάταια να μάθω δήθεν τα γεγονότα και να ακούσω μια κάποια αντικειμενική κριτική. Δεν με εκπλήσσει λοιπόν που τώρα, αυτές τις κρίσιμες για την κοινωνία μας ώρες, και ειδικότερα αναφέρομαι στην Κυριακή που μας πέρασε, δεν έδειξαν, όπως πληροφορήθηκα, καθόλου το μισό και πλέον εκατομμύριο κόσμου που βρισκόταν από νωρίς στους δρόμους της Αθήνας, και άλλο τόσο σε άλλες πόλεις τις Ελλάδας, παρά περιορίστηκαν στις εικόνες και το σχολιασμό των καταστροφών και πυρκαγιών σε δεκάδες κτήρια. Όπως φυσικά δεν με εξέπληξε που τα ΜΑΤ μας υποδέχτηκαν με χημικά και όχι με γλαδιόλες! Όλα αυτά είναι όχι απλώς αναμενόμενα, αλλά απολύτως σε συμφωνία με τη λογική μας και επιβεβαιώνουν ποιος είναι με ποιον και τι παιχνίδι παίζεται στις πλάτες μας, όπως μας το εξηγούν ελεύθερες φωνές που ευτυχώς υπάρχουν ακόμα και αυξάνονται ολοένα.

Από την άλλη, αν δεν είχαν καεί κτήρια και δεν είχαν σπάσει μαγαζιά, δεν θα υπήρχε κάτι για να δείχνουν ως προπαγάνδα τρομοκράτησης, παραπληροφόρησης και αποπροσανατολισμού. Αυτός είναι ένας απλός, λογικός συλλογισμός. Κατά συνέπεια, αυτοί που τα έκαψαν, εκ των πραγμάτων, θέλοντας και μη, συνέβαλλαν καθοριστικά στην οικοδόμηση αυτής της προπαγάνδας κατασυκοφάντησης, παραμόρφωσης, αποσιώπησης του τεράστιου και καθολικού κινήματος αντίστασης που βράζει αυτή τη στιγμή στα σπλάχνα της κοινωνίας.

Από την άλλη μεριά, και ως είθισται και πάλι βεβαίως, μετά από κάθε μεγάλη κινητοποίηση του λαού και το κερασάκι που τη συνοδεύει, τα λεγόμενα ΄"επεισόδια", όλα τα αναρχο..κάπως.. sites δημοσιεύουν αναλύσεις επί αναλύσεων και ανακοινώσεις επί ανακοινώσεων: για το τι ωραία που καίγονται τα όμορφα χωριά - και τα όμορφα κτήρια - και τι σπουδαία "αναρχική" πράξη που είναι η φωτιά και το σπάσιμο μαρμάρων, τζαμιών, και άλλων τινών οικοδομικών υλικών, και να, είμαστε πάλι μπροστά σε μια σπουδαία επανάσταση, και δώστου οι "αναρχικοί" τι σπουδαίοι μπροστάρηδες που είναι και να που ο λαός περίμενε αυτούς για να αναθαρρήσει και να πετάξει και αυτός μια πετρούλα που ήθελε αλλά φοβόταν κ.λπ. κ.λπ.

Εγώ τώρα δεν έχω καταλάβει αν οι εχθροί μας είναι τα ντουβάρια, οι σοβάδες, οι κινηματογράφοι. Επίσης δεν καταλαβαίνω ποιος άλλος κερδίζει από αυτά τα όντως πολύ εντυπωσιακά επαναστατικά happenings, εκτός από τα Μέσα Μαζικής Προπαγάνδας που εξοικονομούν άφθονο υλικό για τους μοντέρ τους, ώστε να εμποδίσουν και να κουκουλώσουν επαρκώς το συγκλονιστικό γεγονός της κατάληψης της πόλης από τις εκατοντάδες χιλιάδες των κατοίκων της. Ζούμε στην κοινωνία του θεάματος, μην το ξεχνάμε. Όλα θέαμα, και η ανθρώπινη ζωή θέαμα!

Καταλαβαίνω όμως πολύ καλά ποιες κοινωνικές συνθήκες μπορεί να παράγουν τέτοιες συμπεριφορές για μεγάλα πια κομμάτια της κοινωνίας που σπρώχνονται βίαια ή βρίσκονται εκ των πραγμάτων στο κοινωνικό περιθώριο. Είναι όμως άλλο να κατανοείς μια συμπεριφορά, είναι άλλο να ψάχνεις λύσεις, και άλλο να την ενθαρρύνεις πληκτρολογώντας στο πανάκριβο λάπτοπ σου θεωρητικά κείμενα και εγκώμια από τον καναπέ σου.

Ανάμεσα σε αυτό τον κόσμο που τα σπάει είναι και πολλά μικρά παιδιά. Όποιος έχει παιδιά ή έχει επαφή με παιδιά ή γνωρίζει τέλος πάντων στοιχειώδη παιδαγωγικά, ξέρει πολύ καλά πως πρόκειται για επιθετικές συμπεριφορές που έχουν βαθύτερα αίτια, και τις οποίες, όταν τις αντιμετωπίζει ένας οποιοσδήποτε γονιός ή δάσκαλος με στοιχειώδη κατανόηση, το μόνο που δεν κάνει είναι να τις επιβραβεύει. Κάνει άλλα πράγματα προκειμένου να επικοινωνήσει με το παιδί, αλλά ποτέ μια καταστροφή δεν επιβραβεύεται. Από αυτή την άποψη λοιπόν, πού ακριβώς "πατάνε" όλα αυτά τα ενθουσιώδη κείμενα που κυκλοφορούν από δω κι από κει;

Εκτός αυτού, κανείς δεν ξέρει αν όσοι συμμετέχουν σε αυτές τις πράξεις είναι "αναρχικοί" ή χρυσαυγίτες ή χουλιγκάνοι των γηπέδων ή ανάμεικτοι. Πώς θα μπορούσε να το ξέρει άλλωστε; Έχουν καμιά σφραγίδα στο κούτελο μήπως; Τι διαφοροποιεί εξάλλου μια φωτιά που μπαίνει από φασίστα προβοκάτορα, "αναρχικό" ή χουλιγκάνο; Μήπως το χρώμα της στάχτης; Επομένως δεν καταλαβαίνω τι ακριβώς υπερασπίζονται κάποιοι.

Όλη αυτή η φιλολογία, από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, μέχρι τα υποτιθέμενα "αναρχικά" blogs, είναι ταυτόσημη και σήμερα που μιλάμε, δυο μέρες μετά από μια από τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις της μεταπολίτευσης, έχουν φέρει στο προσκήνιο ως κυρίαρχο θέμα, κοινό περιεχόμενο και αντικείμενο, τις φωτιές και τις καταστροφές κτηρίων.

Προσωπικά δεν μου φταίνε σε τίποτα τα διάφορα κτήρια, πολύ περισσότερο τα μικρομάγαζα από τα οποία ζει κόσμος ή τα αξιόλογα αρχιτεκτονικά έργα, προϊόν του μόχθου δεκάδων ανθρώπων - για το Mall στο Μαρούσι πάλι, που είναι παράνομο, αυθαίρετο και μέγιστο σύμβολο του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, θα το σκεφτόμουν, αν και θα προτιμούσα την κατάληψη, δήμευση και αλλαγή χρήσης.

Όλα αυτά, τόσο τα έργα της εξουσίας, των ΜΑΤ, των ΜΜΕ, όσο και των διαφόρων "καταστροφέων", κινούνται στα όρια του παραλόγου, για το φτωχό μου το μυαλό, αλλά είναι και γνωστά από την ιστορία και επομένως αναμενόμενα και δεν με εκπλήσσουν και τόσο. Έχουν δε κάτι κοινό: προσφέρονται προς κατανάλωση, κυρίως συμβαίνουν για να προκαλέσουν μετά τη συζήτησή τους, και έτσι να καταστούν κυρίαρχα γεγονότα, υποκαθιστώντας στις συνειδήσεις μας το βίωμα της πραγματικότητας μας που αποτελείται από όλα εκείνα που μας έβγαλαν στο δρόμο. Επιδιώκουν δηλαδή να αντικαταστήσουν στη συνείδησή μας αυτό που ζούμε και αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας και με το σώμα μας, με γεγονότα που μας είναι εξωτερικά, ανούσια, πλην όμως εξαιρετικά θεαματικά, ώστε να μοιάζουν σημαντικότερα από μας, που είμαστε ασήμαντοι μπροστά τους. Ο λόγος μας είναι ασήμαντος μπροστά σε ένα φλεγόμενο νεοκλασσικό. Ουσιαστικά πρόκειται για εξουσιαστικό λόγο. Όλο αυτό το υπερθέαμα ήταν επιβεβλημένο, γιατί μόνο κάτι τέτοιο μπορούσε να υποσκελίσει πλήρως τον λόγο των εκατομμυρίων που βγήκαν στους δρόμους. Ο λόγος τους ήταν η σιωπηλή παρουσία τους. Χρειαζόταν κάτι που να "φωνάζει" για να καλύψει την σπουδαία αυτή σιωπή.

Update: Μια εικόνα, χίλιες λέξεις!

Την βρήκα στο φιλικό blog http://mia-matia-ston-ilio.blogspot.com/

Ο κινηματογράφος ΑΣΤΥ

2012-02-13T22:11:00.000+02:00

Πολλές και πολύ καλές ταινίες έχουμε δει στονκινηματογράφο ΑΣΤΥ, στον πεζόδρομο της οδού Κοραή 4, στο κέντρο της Αθήνας. Μεαφορμή τα χθεσινά γεγονότα, είπα να ρίξουμε μια ματιά στην ιστορία του κτηρίουπου τον στεγάζει. Εξάλλου γίνανε σε πολλές εφημερίδες και ιστοσελίδες σχετικάαφιερώματα.

Το κτίριο κατασκευάστηκε την περίοδο 1934-1938, βάσεισχεδίων του καθηγητή του ΕΜΠ Εμμ.Κριεζή και του αρχιτέκτονα Αν. Μεταξά. ΟΚριεζής είναι επίσης ο αρχιτέκτονας της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου, επίτης οδού Σόλωνος, καθώς και ο μελετητής της επέκτασης του κτηρίου Γκίνη τουΕΜΠ, που έγινε τη δεκαετία του ΄50.

Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ένα μέροςτου κτηρίου του ΑΣΤΥ χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή και τόπος βασανισμού καιμαρτυρίου για τους Έλληνες αγωνιστές, ενώ ο κινηματογράφος πρόβαλλε ταινίες καιεπίκαιρα για τους Γερμανούς στρατιώτες. Γι αυτό, το Κεντρικό Συμβούλιο ΝεωτέρωνΜνημείων το χαρακτηρίζει ως «ιστορικό χώρο πολιτιστικής επικοινωνίας των κατοίκωντης πόλης των Αθηνών, αναπόσπαστα συνδεδεμένο με τις μνήμες των κατοίκων όλουτου λεκανοπεδίου». Από το Συμβούλιο της Επικρατείας, και παρά την προσφυγή τηνπερασμένη δεκαετία, της ιδιοκτήτριας εταιρείας του κτηρίου για αποχαρακτηρισμότου, έχει κηρυχθεί διατηρητέο μνημείο.

Κατά την περίοδο του Εμφυλίου, ο κινηματογράφοςυπολειτούργησε, ενώ το 1952 εγκαταστάθηκαν εκεί οι κινηματογραφικέςεπιχειρήσεις Κοσμίδης & Σία Α.Ε. Κάποτε, όπως φαίνεται και στη φωτογραφία,στέγασε για ένα διάστημα τα γραφεία του ΕΑΜ.

Στις δεκαετίες του 1950 και 1960, παρουσίαζε σπουδαίεςταινίες και πρεμιέρες. Ήταν ο τόπος όπου ο γαλλικός κινηματογράφος των δεκαετιώντου '50 και του '60 συνάντησε το ελληνικό κοινό. Εκείνη την εποχή, συνήθως τιςΔευτέρες, τις πρεμιέρες ακολουθούσε μεγάλη δεξίωση, με προσκεκλημένους Έλληνεςκαι ξένους πρωταγωνιστές, αλλά και όλη την κοσμική Αθήνα.

Μέχρι το 1975 διοργανώνονταν οι κυριακάτικεςπρωινές προβολές της Ταινιοθήκης της Ελλάδος, ενώ συχνά διοργανώνονταν καιεβδομάδες κινηματογράφου αφιερωμένες σε κάποια ξένη χώρα.

Σήμερα το ΑΣΤΥ φιλοξενεί καλό κινηματογράφο καιπολλά αφιερώματα.

Παρά την ευρείαανακαίνιση που έγινε το 1994, το κτήριο διατήρησε πολλά στοιχεία της αρχικήςμορφής του, όπως η καμπίνα προβολής, οι μαρμάρινες σκάλες με τις προστατευτικέςσιδεριές, τα τραπεζάκια του φουαγιέ, οι πόρτες, οι καθρέφτες, τα μωσαϊκά, το εκδοτήριοεισιτηρίων.

Η τελευταίαανακαίνιση έγινε το 2008, όχι και τόσο επιτυχημένη θα έλεγα από απόψεωςχαρακτήρα και διατήρησης της παραδοσιακής μορφής του, όμως σίγουρα βελτιώθηκελειτουργικά καθώς η αίθουσα των θεατών διαμορφώθηκε σύμφωνα με τους σύγχρονουςκανόνες για καλύτερη θέαση.

Πηγές:

http://www.myfilm.gr/3374

http://www.cinefilip.gr/gr_athina_024_ASTY.htm

http://tosyntagma.ant-sakkoulas.gr/nomologia/item.php?id=829

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=63616035

http://www.arch.ntua.gr/history/sygrotima-patission2.htm

http://www.sevenart.gr/news-detail.php?catid=2id=763

Το trailer της ταινίας που έπαιζε αυτή την εβδομάδα το ΑΣΤΥ

Ζήτω ο ελληνικός λαός! Πλημμύρισε η Αθήνα! Δεν περνά ο φασισμός!

2012-02-12T23:44:00.001+02:00

Εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες πλημμύρισαν από νωρίς το απόγευμα τους δρόμους του κέντρου της Αθήνας και κατέλαβαν την πόλη που τους ανήκει. Πλατεία Συντάγματος, Ομόνοια, Σταδίου, Πανεπιστημίου, Ερμού, Μητροπόλεως, Κολοκοτρώνη, Αθηνάς. Το ΠΑΜΕ βρέθηκε δίπλα δίπλα με το ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ στη Σταδίου και παρέμεινε μέχρι αυτή την ώρα στους δρόμους μαζί με όλους τους πολίτες. Από πολύ νωρίς οι μπάτσοι μισθοφόροι πνίξανε εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές στα χημικά, ηλικιωμένους, παιδάκια, χτυπήσανε ξεδιάντροπα μπροστά στον άγνωστο στρατιώτη αρχικά, για να εξαπολύσουν κυνηγητό μέσα σε στενά και στενάκια και να παγιδεύουν τον κόσμο που προσπαθούσε να βρει κάπου να φυλαχτεί προσωρινά για να ξαναεπιστρέψει στο Σύνταγμα. Μέσα στα στενά του κέντρου, ο κόσμος όπου συναντούσε μπάτσους, είτε ΜΑΤ, είτε με απλές στολές, είτε ομάδας ΔΙΑΣ, τους γιουχάϊζε κατάμουτρα, μαζικά, φωνάζοντας τους δολοφόνους, προδότες, σκυλιά.

Η τρομοκρατία δεν θα περάσει!

Ο λαός είναι εδώ, ενωμένος, δυνατός! Ο λαός κατάλαβε!

Φωτογραφίες: Κεράσια και Κρίνοι

Περί πατριωτισμού και του καιρού αυτού

2012-02-12T11:54:00.002+02:00

Έτσι, για το καλημέρα!

"Μας κατηγορούν ότι θέμε να καταργήσουμε τα σύνορα και να διαλύσουμε το κράτος. Μα το κράτος εμείς το φτιάχνουμε σήμερα, γιατί δεν υπήρξε, μια που αυτοί οι ίδιοι το είχανε διαλύσει. Ποιος είναι λοιπόν πατριώτης; Αυτοί ή εμείς; Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σ' όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι' αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους. Ενώ εμείς, το μόνο πού διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει, οπού βρει κέρδη, δε μπορούν να κινηθούν και παραμένουν μέσα στη χώρα που κατοικούμε.Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουν τα κεφάλαια τους από τη χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;Όταν έξαφνα στα 1929-31 το κράτος ζήτησε, λόγω της οικονομικής κρίσης πού μάστιζε τότε τη χώρα μας να κατεβάσουν οι ξένοι ομολογιούχοι το ποσοστό που πληρώναμε σε τοκοχρεολύσια, οι Άγγλοι δέχτηκαν να το μειώσουν σε 35%, αλλά οι Έλληνες ομολογιούχοι αρνήθηκαν. Να λοιπόν, ποιος είναι ο πατριωτισμός τους! Αυτός φτάνει μέχρι το σημείο που δεν θίγονται τα οικονομικά τους συμφέροντα. Αυτοί λοιπόν οι ίδιοι που μας κατηγορούν ότι επιδιώκουμε την κατάργηση των συνόρων και την διάλυση του κράτους, αυτοί τα ξεπουλάνε αυτά στην πρώτη ευκαιρία."*

Στην αρχή σκέφτηκα να βάλω τίτλο "Υγιής πατριωτισμός και αρρωστημένος πατριωτισμός", αλλά κάτι δεν πήγαινε καλά με αυτό. Θα ήταν σαν να αφαιρούμε το νόημα της έννοιας και να το μεταθέτουμε στη χρήση του επιθέτου. Οι έννοιες, οι λέξεις, μπορεί να κατακρεουργούνται ανάλογα με το ποιος και πώς τις χρησιμοποιεί.

Εχτές υπέστην ένα τραυματικό σοκ όταν είδα στην τηλεόραση, στην εκπομπή αυτού του ανεκδιήγητου του Χίου, προσκεκλημένο τον Μιχαλολιάκο της Χρυσής Αυγής, να του πλέκουν το εγκώμιο. Μου φέρνει ανατριχίλα και μόνο που προφέρω και γράφω αυτά τα ονόματα. Πρόκειται για πρόσωπα και οργανώσεις που υπάγονται στην κατηγορία των δολοφόνων του κοινού ποινικού δικαίου, ιδεολογικών, ηθικών και φυσικών αυτουργών σε φόνους και απόπειρες δολοφονιών. Σε μια πραγματική δημοκρατία απλώς θα ήταν στη φυλακή και φυσικά θα απαγορεύονταν η ύπαρξη τους, καθώς πρόκειται για σύσταση και οργάνωση οπλισμένων συμμοριών που υποκινούν σε πογκρόμ και τα εκτελούν κιόλας.

Εχτές λοιπόν, είχανε βάλει στο στόμα τους τις λέξεις πατρίδα, πατριώτης και πατριωτισμός και τις πιπιλίζανε ξεδιάντροπα μέχρι που σου ερχόταν αηδία.

Επειδή από παιδί δεν είχα καμιά σχέση με το φασισμό ή με την πατριδολαγνεία, αλλά μεγάλωσα χωρίς ταμπού απέναντι στις λαικές μουσικές και κουλτούρες της Ελλάδας και όλου του κόσμου, με τις παραδόσεις ως κομμάτι της ζωής που της δίνει περιεχόμενο και ρυθμό και την θωρακίζει έναντι του ανεξέλεγκτου και τρομακτικού χρόνου που τρομάζει τον άνθρωπο, δεν φοβάμαι να προφέρω τη λέξη πατρίδα. Για μένα σημαίνει μόνο καλά πράγματα, ενώ κάθε τι άλλο το ονομάζω φασισμό, αγριότητα, φόνο, ξεδιαντροπιά, αγραμματοσύνη, ασημαντότητα. Αυτό το πλέγμα το υφαίνουν αυτά τα βρωμερά, ελεεινά, τιποτένια σκουλήκια, γύρω από μια έννοια, που, ίσως ακριβώς επειδή έχει ένα βαθύ και ουσιαστικό για τους ανθρώπους περιεχόμενο, προσφέρεται για εκμετάλλευση. Επειδή μεγάλωσα χωρίς τέτοιους φανατισμούς και αγριότητες, σε πολλές συζητήσεις δεν καταλάβαινα την εμμονή κάποιων να αρνηθούμε και αυτή την ίδια τη χρήση της λέξης, αποδίδοντας της το περιεχόμενο στο οποίο την ευτελίζουν οι ναζί αντεροβγάλτες, βάζοντας την αυθαίρετα στο στόμα τους.

Η βία, σε κάθε περίπτωση, σε αναγκάζει να υποχωρείς, σε εξαναγκάζει να απαρνιέσαι πράγματα που αγαπάς, σε εκβιάζει να μαγαρίσεις την ομορφιά και την αλήθεια. Κι αυτό είναι ένα δράμα με κακό τέλος.

Προβάλλουν αυτούς τους φονιάδες, την ίδια στιγμή που απαγορεύουν το βήμα και λογοκρίνουν φωτεινά, ελεύθερα πνεύματα όπως τον Καζάκη. Θέλουν να εγκλωβίσουν το πνεύμα μας, ώστε να μην μπορεί να σκεφτεί, να μην διακρίνει την αλήθεια από το ψέμα, κι έτσι να είμαστε έρμαια των σχεδιασμών τους. Η χούντα επιτίθεται με όλους τους τρόπους. Κι αν για να αντισταθώ πρέπει να τους μοιάσω, να γίνω κι εγώ βίαιος, να απαρνηθώ την ομορφιά και την αγάπη, να τους παραχωρώ το δικαίωμα να κατακρεουργούν τις υψηλότερες και βαθύτερες έννοιες, τότε αυτή είναι ήδη μια ήττα. Αυτά τα φασιστοειδή απορρίμματα του ανθρώπινου είδους δεν έχουν πατρίδα, γιατί δεν έχουν όσιο και ιερό. Πρόκειται για επικίνδυνους παράφρονες όπως ο Μπρέιβικ, και η κοινωνία συνολικά θα έπρεπε να τους απομονώνει και να τους καταγγέλλει.

Πατρίδα έχουν οι άνθρωποι που αγαπούν, όχι τα τέρατα που δεν διαθέτουν ίχνος ψυχής, παρά μόνο αρρωστημένο και ανίατο μίσος. Αυτοί είναι χρήσιμοι στους εξουσιαστές, όπως τα ντόπερμαν που φυλάνε τις επαύλεις τους, σκυλία εκπαιδευμένα να σκοτώνουν. Στο στόμα τους κάθε λέξη και κάθε έννοια γίνεται δηλητήριο.

Τώρα καταλαβαίνω γιατί σε εποχές σκοτεινές, κυριαρχίας του φόβου και του μίσους, γράφτηκαν τραγούδια επαναστατικά ή μελαγχολικά. Τα τραγούδια της χαράς τι θέση να έχουν στη ζωή όταν γύρω μας πνίγεται ότι ζωντανό, η ίδια η ύπαρξη και η επιβίωση δεν είναι αυτονόητα, η αξιοπρέπεια ποδοπατιέται, οι δολοφόνοι κυβερνούν και κατέχουν την πρωτοκαθεδρία του δημόσιου λόγου; Έχουν σκοτεινιάσει τον τόπο, έχουν μετατρέψει τη γη σε κόλαση.

Θα τους τσακίσουμε, και την ίδια στιγμή θα κρατήσουμε μέσα μας ζωντανή, άσβηστη, κάθε φλόγα αγάπης και ομορφιάς.

Συνθέτης, ενορχηστρωτής: Γιάννης Μαρκόπουλος

Στιχουργός: Κ.Χ. Μύρης

Από το άλμπουμ "ΧΡΟΝΙΚΟ"
Φλάουτο: Νίκος Ρέγκιος, Κλαρίνο: Νίκος Γκίνος, Κρητικό λαούτο: Γιάννης Ξυλούρης και Ζαχαρίας Φασουλάς, Κρητική λύρα: Νίκος Ξυλούρης, Κρουστά: Νίκος Λαβράνος και Βαγγέλης Μεθυμάκης.

Ήταν ο τόπος μου βράχος και χώματα
ήλιος και μαύρο κρασί
όργωνα, θέριζα και με τον Όμηρο
σε τραγουδούσα, λαέ μου. Πάνω στα κύματα
νύχτες ολόκληρες σε ονειρεύτηκα.

Ήταν τα σπίτια μου άσπρα γαρίφαλα
και τα κορίτσια σεμνά
είχαν αρμύρα στα χείλη στα μάτια τους
καίγανε την οικουμένη και τα παιδιά μου
με μια φυσαρμόνικα τα ξελογιάζανε.

Ήταν ο τόπος μου σαν το χαμόγελο
όνειρο καθημερινό
κάποιος τον πούλησε, κάποιος τον ρήμαξε
σα δανεισμένη πραμάτεια. Τώρα τ' αγόρια μου
παίζουν το θάνατο στα χαρακώματα.

*Άρης Βελουχιώτης, από το Λόγο στη Λαμία.
από εδώ: http://www.marxists.org/ellinika/archive/velouhiotis/1944/10/22.htm

Σύνταγμα 11 Φεβρουαρίου 2012 - Φωτογραφίες

2012-02-11T16:06:00.000+02:00

Φωτογραφίες: Κεράσια και Κρίνοι

Σήμερα, εκτός του ότι απεργούσαν όλα τα μέσα μεταφοράς, η αστυνομία είχε αποκλείσει την πρόσβαση στο κέντρο και με αυτοκίνητο, απαγορεύοντας την κυκλοφορία ήδη από την οδό Αλεξάνδρας, και ενώ οι πορείες περιορίζονταν κοντά στο Σύνταγμα. Ο κόσμος δεν ήταν πάρα πολύς, ήταν όμως ζωντανός και γέμισε όλο το επάνω μέρος του Συντάγματος. Πολύ έντονη παρουσία των ΜΑΤ τόσο στον άγνωστο στρατιώτη, όπου στέκονταν παραταγμένοι χαλαρά κοντά στα φυλάκια, όσο και στους γύρω δρόμους. Αύριο πρέπει να πλημμυρίσει η Αθήνα και όλες οι ελληνικές πόλεις!

Είστε σε καλό δρόμο.... Μη μας προδόσετε...

2012-02-11T10:12:00.000+02:00

από εδώ: http://www.24h.gr/

Αθήνα 9 Φεβρουαρίου 2012
Αρ. Πρωτ.:200/2/76η

Προς εκπροσώπους: Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. Σερβάζ Ντερόουζ
Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου κ. Πόουλ Τόμσεν
Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας κ. Κλάουζ Μαζούχ

Κύριοι,

Το Διευρυμένο Γενικό Συμβούλιο της Ομοσπονδίας με τους εκπροσώπους από όλες τις Οργανώσεις των Αστυνομικών Υπαλλήλων της Χώρας κατά τις εργασίες του χθες 8/2/2012 και σήμερα 9/2/2012 αποφάσισε ομόφωνα να απευθυνθεί σ' εσάς και να σας επισημαίνει τα ακόλουθα:

Εδώ και δυο χρόνια, η Πανελλήνια Ομοσπονδία Αστυνομικών Υπαλλήλων, σας έχει προειδοποιήσει ότι με την πολιτική που υπαγορεύετε και απαιτείτε να εφαρμοστεί «με το πιστόλι στον κρόταφο», τινάζεται στον αέρα η κοινωνική συνοχή και πεθαίνει κάθε ελπίδα ανάταξης της ελληνικής οικονομίας.

Έγκαιρα, με παραστάσεις διαμαρτυρίας μας στην έδρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στις Πρεσβείες της Γερμανίας και της Γαλλίας, εκδηλώσαμε την κάθετη αντίθεσή μας σε κάθε μέτρο και πολιτική που προσβάλλει το φιλότιμο και τις δημοκρατικές ευαισθησίες του λαού μας.

Σας προειδοποιήσαμε ότι αρνούμαστε να βρεθούμε απέναντι στους γονείς, στα αδέρφια, στα παιδιά μας, σε κάθε πολίτη αυτού του τόπου, που διαμαρτύρεται και απαιτεί αλλαγή πορείας.

Όλοι μας ζητούμε προγραμματικές πολιτικές που θα διασφαλίζουν τα συμφέροντα του εργαζόμενου λαού και όλων ημών που πλέον διαβιούμε κάτω από τα όρια της φτώχειας.

Τα συμφέροντα των δανειστών των τοκογλυφικών δανείων και των κεφαλαιούχων που εποφθαλμιούν τον εθνικό μας πλούτο, δεν μπορεί με κανένα κανόνα δικαίου να τίθενται σε προτεραιότητα έναντι των καθημερινών στοιχειωδών αναγκών του λαού. Πέραν τούτου, η προτεραιότητα της επιβίωσης των πολιτών ενός έθνους, έχει νομολογηθεί διεθνώς ότι είναι προτεραιότητα όχι μόνο της εγχώριας πολιτικής, αλλά και της διεθνούς κοινότητας. Εξάλλου, δεν είμαστε ούτε εμείς ούτε η πλειοψηφία του λαού που βρίσκεται στην ίδια μοίρα, αυτοί που προκαλέσαμε την κρίση.

Επειδή, ωστόσο, διαπιστώνουμε για άλλη μια φορά, ότι συνεχίζετε την ίδια καταστροφική για όλους μας πολιτική, θέλουμε να σας δηλώσουμε κατηγορηματικά ότι σε καμία περίπτωση δεν θα δεχθούμε να μας βάλετε να σκοτωθούμε με τα αδέρφια μας.

Σας προειδοποιούμε ως νόμιμοι εκπρόσωποι των Ελλήνων αστυνομικών ότι θα απαιτήσουμε να εκδοθούν άμεσα τα εκ του νόμου προβλεπόμενα εντάλματα σύλληψής σας για σωρεία παραβάσεων της κείμενης νομοθεσίας, με την αυτόφωρη διαδικασία, σύμφωνα με ειδικές διατάξεις του ελληνικού ποινικού νόμου, όπως είναι η εκβίαση, η συγκεκαλυμμένη προώθηση κατάργησης ή συρρίκνωσης του δημοκρατικού μας πολιτεύματος και της εθνικής κυριαρχίας, η προσβολή άλλων ουσιωδών εννόμων αγαθών του ελληνικού λαού κλπ.

από εδώ:http://www.poasy.gr/web/index.php?option=com_content&view=article&id=732:epistoli-pros-tous-ekproswpous-tis-troikas&catid=26 (η υπογράμμιση δική μας)

Υ.Γ. Η ανάρτηση δεν είναι χιουμοριστική...

Για τις σημερινές συγκεντρώσεις στην Αθήνα

2012-02-10T18:39:00.000+02:00

Απογοητευτική ο προσέλευση του κόσμου στην Αθήνα. Εν μέσω τέτοιων εξελίξεων περίμενα να είμαστε όλοι στους δρόμους, και να μείνουμε εκεί, να καταλάβουμε την πόλη. Το ΠΑΜΕ - ΜΑΣ, μαζικότατο όπως πάντα, γρήγορα γρήγορα το διέλυσε. Ομοίως και άλλα μπλοκς, που βέβαια δεν είχαν τόσο κόσμο. Όσοι θέλησαν να μείνουν στο Σύνταγμα, βρέθηκαν μπροστά σε γνωστές καταστάσεις, έντονη παρουσία των ΜΑΤ, κόσμος σκόρπιος και ανοργάνωτος - εκτός το μπλοκ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που απ' ότι είδα είχε περιφρούρηση, και ένα δυο άλλα - μπάχαλο, μάχες με τα ΜΑΤ, χημικά.

Πλατεία Συντάγματος σήμερα. Φωτογραφία: Κεράσια και Κρίνοι

Ελπίζω αύριο να μην παρουσιάσουμε πια μια τέτοια, αξιοθρήνητη εικόνα, τα ΜΑΤ να κοντεύουν να είναι περισσότερα από τους διαδηλωτές. Επειδή έτσι, τόσο η αξιότιμη κυβέρνησή μας, όσο και η μεγαλειότατη τρόικα και Γερμανία, θα πιστέψουν πια οριστικά πως μας αρέσει κιόλας και θα συνεχίσουν απτόητοι.

Πριν από λίγο διάβασα στο blog του Δημήτρη Καζάκη, καταγγελία του, πως η γνωστή, καθημερινή εκπομπή του με τον Μάνο Κακλαμάνο στο ράδιο 9, διακόπτεται επειδή δέχτηκε σαφείς και ισχυρές πιέσεις - όπως και όλες οι ενημερωτικές εκπομπές του σταθμού - ώστε να μην αμφισβητείται η αναγκαιότητα του μνημονίου και των μέτρων, ενώ θα μπορούσαν να περιορίζονται σε ελεύθερη κριτική στις ελληνικές κυβερνήσεις. Όπως γράφεται σε σχόλιο κάτω από την ανάρτηση, αυτό αποδεικνύει πως οι πολιτικοί των κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση, είναι αναλώσιμοι, μαριονέτες, που μπορούν να τις αλλάζουν όταν φθείρονται, ενώ τα μέτρα θα εφαρμοστούν και φυσικά σχεδιάζονται από κέντρα υπεράνω τον ντόπιων εικονικών εξουσιών.

Αυτή η είδηση μας χτυπά ένα ακόμα καμπανάκι της σοβαρότητας της κατάστασης αλλά και του πόσο είναι απαραίτητη η παρέμβασή μας, διότι πιστοποιείται πως οι πιέσεις είναι αφόρητες, το παιχνίδι σε εθνικό και υπερεθνικό επίπεδο πολύ χοντρό και σκοτεινό, και αν δεν συμβάλλουμε κι εμείς με την ηχηρή παρουσία μας, ακόμα και να ήθελαν οι πολιτικοί από μόνοι τους δεν θα μπορούσαν να κάνουν και πολλά πράγματα. Ήδη ανακοινώνονται ελπιδοφόρες παραιτήσεις, αναμφίβολα υπό την πίεση των τοπικών κοινωνιών και των ψηφοφόρων των βουλευτών.

Έχουμε χρέος απέναντι στους εαυτούς μας και στα παιδιά μας και στον τόπο μας και στην ιστορία, να κάνουμε όσα περισσότερα μπορούμε όλοι μας. Δεν υπάρχει τίποτα να περιμένουμε από τους εκπροσώπους, ότι κάνουν κάνουν. Αύριο πρέπει να πλημμυρίσουν οι δρόμοι. Σάββατο είναι, οι πιο πολλοί δεν δουλεύουν. Πείτε το σε όσους μπορείτε, κανένας αύριο στο σπίτι του, όλοι να ορίσουμε τη μοίρα μας οι ίδιοι, να γράψουμε εμείς την ιστορία, και όχι οι άλλοι για μας. Γιατί μας ετοιμάζουν μεγάλο μακελειό, μεγάλο σφαγείο, τέτοιο που δεν θα έχει ξαναυπάρξει στην ελληνική ιστορία. Πριν να είναι πολύ αργά. Μάλλον είναι ήδη αργά. Να μην συνεργήσουμε άλλο, με την απουσία μας, στο έγκλημα.

Βροντάει ο Όλυμπος, αστράφτει η Γκιώνα,
μουγκρίζουν τ' ʼγραφα, σείεται η στεριά.
Στ' άρματα, στ' άρματα, εμπρός στον αγώνα,
για τη χιλιάκριβη τη λευτεριά.

Ξαναζωντάνεψε τ' αρματωλίκι,
τα μπράτσα σίδερο, φλόγα η ψυχή,
λουφάζουν έντρομοι οι ξένοι λύκοι
στην εκδικήτρα μας αντρίκια ορμή.

Ο Γοργοπόταμος στην Αλαμάνα
στέλνει περήφανο χαιρετισμό,
μιας ανάστασης νέας χτυπά καμπάνα,
μηνάν τα όπλα μας το λυτρωμό.

Σπάμε την άτιμη την αλυσίδα
που μας εβάραινε θανατερά,
θέλουμε λεύτερη εμείς πατρίδα
και πανανθρώπινη τη λευτεριά.

Το τραγούδι αυτό γράφτηκε στα τέλη του 1942 από τον Ιθακήσιο ποιητή και δημοσιογράφο Νίκο Καρβούνη (1880 - 1947 ) και μελοποιήθηκε από τον Άκη Σμυρναίο ( Αστραπόγιαννο ). Αποτελεί τον ''Παιάνα'' και το ''Θούριο'' της Εθνικής μας Αντίστασης. Τραγουδάει ο Πέτρος Πανδής.

Σοκ!

2012-02-10T00:10:00.000+02:00

Ίσως, ασυνείδητα μέσα μου, δεν περίμενα οτι θα φτάναμε μέχρι εδώ. Ίσως ένα υγιές μυαλό δεν μπορεί να συλλάβει ένα τόσο αποτρόπαιο έγκλημα να υλοποιείται. Δεν ξέρω αν ακούσατε τα νέα μέτρα, είναι παντού. Δεν απομένει τίποτα όρθιο, ούτε ίχνος από μισθό, σύνταξη, σε συνδυασμό με μια πρωτάκουστη φορολογία. Όλο αυτό φυσικά δεν μπορεί να είναι απλώς η εξόφληση ενός δανείου. Είναι ολοκαύτωμα, γενοκτονία. Μια εφημερίδα σήμερα είχε στο πρωτοσέλιδο με μεγάλα γράμματα τη λέξη Νταχάου! Εχτές, ο Μανώλης Γλέζος, από την εκπομπή του Γιώργου Τράγκα, αναρωτήθηκε αν η Γερμανία εκδικείται την Ελλάδα επειδή είχε 500.000 νεκρούς στη μάχη ενάντια στον ναζισμό. Αν εκδικείται την Ελλάδα, επειδή κατά τη διάρκεια του πολέμου, με τα προϊόντα της τάισε τον Γερμανικό λαό. Αν εκδικείται την Ελλάδα επειδή αντιστάθηκε και έβαλε φραγμό στο φασισμό.

Σε λίγο καιρό, πολλοί από εμάς δεν θα είμαστε ζωντανοί, αν αμέσως τώρα δεν σταματήσει αυτός ο εφιάλτης. Βοά ο τόπος, όχι φυσικά από τα καθεστωτικά μέσα, αλλά, ευτυχώς, από τις πολλές πια και δυνατές φωνές που δεν σιωπούν. Σήμερα το πρωί ο Αλέξης Τσίπρας έδωσε μια σπουδαία συνέντευξη στο ράδιο 9 και την εκπομπή του Μ. Παπαπαναγιώτου,

[ http://www.radio9.gr/Interview.aspx?a_id=34318 ] από την οποία κρατάω αυτό που λιγότερο γράφτηκε και ακούστηκε: οτι σήμερα κιόλας ο ΣΥΡΙΖΑ θα ερχόταν σε επαφή με όλες τις αντιμνημονιακές δυνάμεις - και όχι μόνο τις αριστερές. Δεν ξέρω αν υλοποιήθηκαν πράγματι αυτές οι επαφές. Ελπίζω πως ναι.

Στο μεταξύ, παρακολουθώντας ειδήσεις από γνωστά, σιχαμερά μεγάλα κανάλια, και ακούγοντας δηλώσεις των βουλευτών που στηρίζουν, υπογράφουν τη θανατική μας καταδίκη, απορεί κανείς, τουλάχιστον για τη διανοητική τους κατάσταση, αλλά οπωσδήποτε για την ηθική τους υπόσταση. Είναι τέτοιος ο κυνισμός που μένεις άναυδος, δεν μπορείς να το συνειδητοποιήσεις οτι υπάρχουν τόσα πολλά καθάρματα, κατά συρροή δολοφόνοι, και μάλιστα σε θέσεις εξουσίας.

Αισθάνομαι κάτι πολύ βαρύ, πολύ σκοτεινό, πολύ απειλητικό, να πλανάται από πάνω μας. Αύριο και το Σαββατοκύριακο που έρχεται, έχουν προκηρυχτεί πολλές απεργίες και συγκεντρώσεις και πορείες. Και πιστεύω πως όλοι θα είμαστε στους δρόμους, εκεί, μαζί, ο ένας δίπλα στον άλλον και ο ένας για τον άλλον. Και αυτό απαλύνει κάπως το βαρύ και σκοτεινό κλίμα. Φοβάμαι πως, επειδή θα είμαστε, και πρέπει να είμαστε όλοι στους δρόμους αυτό το κρίσιμο τριήμερο, φοβάμαι τι μπορεί να σχεδιάζεται από τη χούντα, τα κέντρα και τα παράκεντρα. Σήμερα υπήρχε και μια κινητοποίηση πρωτοβάθμιων οργανώσεων των αστυνομικών και σε δηλώσεις τους μίλησαν ακόμα και για απεργία, και πως δεν πρόκειται να στραφούν ενάντια στα αδέλφια τους. Αυτοί βέβαια δεν ήταν από τα ΜΑΤ, αλλά έχει τη σημασία της αυτή η κίνηση. Ελπίζω πως θα υπάρχει η κατάλληλη οργάνωση, που θα προστατεύσει τους δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές που θα κατακλύσουν τους δρόμους αυτές τις τρεις μέρες. Και εύχομαι κάτι να γίνει, να αποτραπεί το κακό, να αποτραπεί ο αφανισμός ενός λαού, έτσι, για το τίποτα, για τους άρρωστους, επικίνδυνους που μας κυβερνάνε, μπροστά και πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας.

Αν και η διάθεση μου είναι απαισιόδοξη, ίσως και φυσικό στην κατάσταση που βρισκόμαστε, οφείλω να κλείσω με ένα μήνυμα ελπίδας. Και θα ελπίζουμε, και θα προσπαθούμε μέχρι το τέλος, και κυρίως ελπίζουμε να μην είμαστε μόνοι, ελπίζουμε να είμαστε πολλοί.

Εις Σάμον

Ανδρέας Κάλβος

Όσοι το χάλκεον χέρι
βαρύ του φόβου αισθάνονται,
ζυγόν δουλείας ας έχωσι·
θέλει αρετήν και τόλμην
η ελευθερία.

Αυτή (και ο μύθος κρύπτει
νουν αληθείας) επτέρωσε
τον Ίκαρον· και αν έπεσεν
ο πτερωθείς κ' επνίγη
θαλασσωμένος·

Αφ' υψηλά όμως έπεσε,
και απέθανεν ελεύθερος.-
Αν γένης σφάγιον άτιμον
ενός τυράννου, νόμιζε
φρικτόν τον τάφον.

Μίκη, Μανώλη Γλέζο, Ευχαριστούμε!

2012-02-08T23:40:00.000+02:00

Από παιδί πίστευα πως αριστερά σημαίνει αγάπη γιατον άνθρωπο, πίστη στην ισότητα, τη δικαιοσύνη, σεβασμό στον άλλο, πως σημαίνειόλες τις προϋποθέσεις για ένα καλύτερο κόσμο, για προσέγγιση του ιδανικού καιτης ουτοπίας, ένα κόσμο ευτυχίας για όλα τα πλάσματα, αρμονίας μεταξύ τους καιμε τη φύση.

Μεγαλώνοντας συνάντησα αυτό που ονομάζεταιαριστερά, αριστερά κόμματα ή ανθρώπους που πολλές φορές καμιά σχέση δεν είχανμε τις δικές μου αρχές.

Περίπου ενάμιση χρόνο πριν, εν μέσω όλων αυτώντων συγκλονιστικών που ζούμε, έτυχε να ακούσω μια κουβέντα από τον ΔημήτρηΚαζάκη, που σαν να έδωσε όνομα στην αντίφαση που βίωνα και να την έλυσε. Είπετότε ο Καζάκης: δεν πρέπει να μας ενδιαφέρει η αριστερά, πρέπει να μαςενδιαφέρει ο λαός. Αυτή η φράση φώτισε τα πράγματα γύρω μου, και σαν νατακτοποίησε πολλά μέσα μου. Ναι, τι θα πει αριστερά αυτές τις ώρες που ζούμε;Μα για τον άνθρωπο δεν γίνονται όλοι οι αγώνες; Για να έχουν όλοι οι άνθρωποιμια αξιοπρεπή ζωή, ένα σπίτι, τροφή, παιδεία, υγεία, ασφαλή και ήσυχα γεράματα;Γι αυτό δεν γίνονται όλα; Αυτό το σύνολο των συνανθρώπων μας, μαζί τους κιεμείς, δεν είναι ο λαός; Και τι σημαίνει τέτοιες ώρες αυτό το ιδεολογικό όριο,που μάλιστα στην πράξη δεν υπάρχει εκεί που υποτίθεται πως θα έπρεπε να είναι;

Τούτες τις ώρες βρισκόμαστε κάτω από ερπύστριες,ίδιες με εκείνες που ισοπέδωσαν την πύλη του Πολυτεχνείου. Τούτες τις ώρες, πουχιλιάδες παιδάκια στα ελληνικά σχολεία πεινάνε, που χιλιάδες ζουν άστεγοι στουςδρόμους, που φτάνουν το ένα εκατομμύριο οι άνεργοι, που ο κόπος των εργαζόμενωνυφαρπάζεται με δόλο, με παράνομες και αντισυνταγματικές φορολογίες, τούτες τιςώρες της κοινωνικής φρίκης και μαζικής δολοφονίας του λαού μας, η μιζέριακάποιων της αριστεράς, η μιζέρια του να μην απλώνουν το χέρι στον διπλανό γιααπό κοινού αγώνα, μου προκαλεί αηδία και απέχθεια. Η μιζέρια, η αλαζονεία, ημικροψυχία, η κακία, της αριστεράς, της αριστεράς που για μένα αντιπροσώπευεότι πιο πρωτοποριακό, απ' όπου ξεπήδησαν όλα τα μεγάλα μυαλά της ιστορίας, τωνεπιστημών, της φιλοσοφίας, αυτή που ονομάζεται αριστερά και κάνει χωριστέςπορειούλες τούτες τις ώρες, τούτες τις ώρες, η αριστερά που έπρεπε να ενώνει,μπροστά από όλους και πρώτα από όλους.

Μέσα σε αυτό το σκοτάδι, από τη μια τα σκυλιά, οιπροδότες, το αρραγές μαύρο μέτωπο των δωσιλόγων, ναι, δωσιλόγων, που τους κρατάη Μέρκελ με τα κατάστιχα όσων τα πήραν από τις Siemens, και από την άλλη αυτή ημικρόνοη, μικρόψυχη και κακομοίρικη, αναντίστοιχη των περιστάσεων αριστερά, μέσααπό το σκοτάδι, υψώνονται και δίνουν ελπίδα και κουράγιο και ενώνουν, κάποιασπουδαία πρόσωπα, σπουδαίοι και μεγάλοι άνθρωποι. Όχι, δεν πιστεύω στουςυπερανθρώπους, στους ξεχωριστούς, απλώς αυτοί έκαναν το βήμα, βρήκαν την ψυχήμέσα τους, βρήκαν το θάρρος, κατάλαβαν.

Όταν, πριν δυο χρόνια σχεδόν, πρωτοπόρος πάντα οΜίκης Θεοδωράκης, αυτός ο αναμφισβήτητος αγωνιστής, ίδρυσε την Σπίθα, βρέθηκαναμέσως όλοι οι πρόθυμοι, όλοι οι υποτίθεται βαθείς γνώστες του μαρξισμούλενινισμού και αναρχισμού, αμέσως να τον κατηγορήσουν, να τον βρίσουν, να τονλοιδορήσουν. Και το μόνο που έκαναν εκείνοι ήταν να χωρίζουν σε όσο γίνεται πιομικρά κόμματα και κομματάκια τον κόσμο. Η Σπίθα πήρε ένα δρόμο, έγινε ότι έγινεκαι κατάλαβε ίσως και ο ίδιος, μια και είναι και σε κάποια ηλικία που σίγουραδεν θα μπορεί να βρίσκεται και παντού και να τα μαθαίνει όλα που γίνονται ίσωςαπό πίσω του. Και τώρα που πάλι βγαίνει με ενωτικό μήνυμα στο προσκήνιο, μετην Ε.ΛΑ.ΔΑ. πάλι κάποιοι στραβομουτσουνιάζουν, ενώ οι ίδιοι, δυο χρόνια μέσαστη διαρκή κόλαση που ζούμε, βρίσκουν εχθρούς στο διπλανό τους, τον άλλοαριστερό ή τον φτωχό κεντρώο ή δεξιό.

Μαζί του, ο Μανώλης ο Γλέζος, σύμβολο τηςαντίστασης με την ηρωική του πράξη, μαζί με τον μεγάλο Σάντα, αλλά και συνεπήκαι τίμιο όλη του τη ζωή, μπροστάρη στη διεκδίκηση των πολεμικών αποζημιώσεωνκαι του κατοχικού δανείου από τη Γερμανία. Κάθισαν, δημόσια στο ίδιο τραπέζι μετον αγωνιστή πλέον συνταγματολόγο Γιώργο Κασιμάτη, χωρίς να σκεφτούν αν αυτόςδηλώνει αριστερός, δεξιός ή μεσαίος, γιατί βλέπουν μακριά, βλέπουν και πίσω, μετην μεγάλη πείρα τους και ξέρουν να κρίνουν, να αξιολογήσουν, ποιες είναι οιθεμελιώδεις διαφορές, ποιες είναι οι ουσιαστικές και ποιες οι επουσιώδειςτούτες τις οριακές, κρίσιμες ώρες.

Απέναντι μας το μέτωπο των γερακιών είναισυμπαγές, παραταγμένες στη σειρά οι ύαινες, μοιράζονται τις σάρκες μας. Εμείς;

Μίκη, Μανώλη Γλέζο, όλοι όσοι ενώνετε και δουλεύετεσκληρά γι αυτό, αυτόν τον καιρό, είστε η μόνη μας ελπίδα, με το μήνυμα και τηνουσιαστική προσφορά σας.

Είστε το φως μέσα στοκατοχικό σκοτάδι που μας κυκλώνει απειλητικά. Ευχαριστούμε από καρδιάς!

Με το τουφέκι μου στον ώμο σε πόλεις κάμπους και χωριά
της λευτεριάς ανοίγω δρόμο τον στρώνω βάγια και περνά
Εμπρός ΕΛΑΣ ΕΛΑΣ ΕΛΑΣ για την Ελλάδα
Το δίκιο και τη λευτεριά
Σ' ακροβουνό και στην κοιλάδα
Πέτα πολέμα με καρδιά ω ΕΛΑΣ
ένα τραγούδι ειν' η ζωή σου
όταν στη μάχη ροβολάς
κι αντιλαλούν απ' τη φωνή σου
πλαγιές και κάμποι ΕΛΑΣ ΕΛΑΣ

Με χίλια ονόματα μια χάρη ακρίτας είτ' αρματολός
αντάρτης, κλέφτης, παλικάρι πάντα είμ' ο ίδιος ο λαός

Εμπρός ΕΛΑΣ...

Παντού η πατρίδα μ' έχει στείλει φρουρό μαζί κι εκδικητή
κι απ' την ζωή μου θ' ανατείλει καινούργια λεύτερη ζωή

Εμπρός ΕΛΑΣ...

Παραιτήσου ρε παλιοφασίστα ναζί Παπαδήμο!

2012-02-07T15:35:00.000+02:00

Παραιτήσου ρε παλιοφασίστα ναζί Παπαδήμο κι εσύ και η χουντοκουστοδία σου, ο Καρατζαφύρερ και το Μπατσόκ, ο οσφυοκάμπτης Αντωνάκης και το ανδρείκελο ο Παπούλιας ο Προδότης!

Πάλι ρε παλιοκαθάρματα ψεκάσατε τον κόσμο που ασκεί τη συνταγματική του υποχρέωση να προασπίζεται την Δημοκρατία! Πάλι χτυπήσατε με τα χαπακωμένα στρατιωτάκια σας, τα τάγματα ασφαλείας σας!

Έξω οι ναζί από το ελληνικό κοινοβούλιο !

Το κοινοβούλιο ανήκει στο λαό!

Θα σας πνίξει το αίμα που χύνετε!

Κάτω ο φασισμός!

Με όσα προσωπεία κι αν φοράτε, δε μας ξεγελάτε!

Στίχοι: Φώντας Λάδης
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Δημητριάδη

Ο φασισμός δεν έρχεται από το μέλλον
καινούριο τάχα κάτι να μας φέρει.
Τι κρύβει μέσ' στα δόντια του το ξέρω,
καθώς μου δίνει γελαστός το χέρι.

Οι ρίζες του το σύστημα αγκαλιάζουν
και χάνονται βαθιά στα περασμένα.
Οι μάσκες του με τον καιρό αλλάζουν,
μα όχι και το μίσος του για μένα.

Το φασισμό βαθιά καταλαβέ τον.
Δεν θα πεθάνει μόνος, τσάκισέ τον.

Ο φασισμός δεν έρχεται από μέρος
που λούζεται στον ήλιο και στ' αγέρι,
το κουρασμένο βήμα του το ξέρω
και την περίσσεια νιότη μας την ξέρει.

Μα πάλι θέ ν' απλώσει σα χολέρα
πατώντας πάνω στην ανεμελιά σου,
και δίπλα σου θα φτάσει κάποια μέρα
αν χάσεις τα ταξικά γυαλιά σου

Η βροχή των ποιητών, η βροχή των φτωχών

2012-02-06T22:47:00.000+02:00

Έτυχε να είμαι έξω, λίγη ώρα νωρίτερα, όταν ξέσπασε μπόρα και χαλάζι. Οι δρόμοι πλημμυρισμένοι, τα φρεάτια δεν προλαβαίνανε να απορροφήσουν την ποσότητα του νερού που μαζευόταν. Σε πολλά ισόγεια μαγαζιά, η στάθμη έφτανε ακριβώς στη στάθμη του δαπέδου τους. Ανυπομονούσα να φτάσω στο σπίτι. Θυμήθηκα εκείνο το παλιό, καλό τραγουδάκι του Σαββόπουλου, "έρχεται βροχή έρχεται μπόρα". Μα εκείνο το σιγομουρμουρίζεις μέσα από ένα παράθυρο, σε μια ζεστή γωνιά, απ' όπου απολαμβάνεις μόνο τον μουσικό ήχο της βροχής στο τζάμι. Όμως πόσα σπίτια δε βρίσκονται κάτω από τη στάθμη του δρόμου, ημιυπόγεια ή υπόγεια, στο κέντρο της πόλης, στις υποβαθμισμένες περιοχές, και όπου κατοικούν είτε φτωχοί Έλληνες, είτε φτωχοί μετανάστες; Τι θα κάνουν αυτοί οι άνθρωποι τούτη την ώρα, που εμένα ίσως μου φαίνεται ρομαντική και με κάνει να ρεμβάζω, πάντα με την σκέψη και τη σιγουριά ενός ασφαλούς καταλύματος; Είναι πολλοί, είναι χιλιάδες, που κινδυνεύουν, που αρρωσταίνουν από τις κακουχίες κάθε τόσο, που βασανίζονται σκληρά. Κι αυτό δεν είναι από Θεού, όπως το παρουσιάζουν εντέχνως από τις ειδήσεις, σαν αποτέλεσμα μιας θεομηνίας. Όχι, η μπόρα είναι θεομηνία, αλλά η πόλη είναι έργο ανθρώπων και υπάρχουν δυο πόλεις: πάνω από τη γη και κάτω από τη γη. Η πόλη της πρασιάς και του κηπαρίου, η πόλη του ρετιρέ, η πόλη του προαστίου και η πόλη του κέντρου, η πόλη της αποθήκης που νοικιάζεται για σπίτι και κανείς δεν το απαγορεύει, γιατί κάποιοι άνθρωποι προορίζονται για ποντίκια και κανείς από τους νομοθέτες, όχι μόνο δε νοιάστηκε, μα το σχεδίασε έτσι. Η πόλη των φτωχών και η πόλη όσων κατάφεραν και περάσαν την επικίνδυνη γραμμή. Όλα είναι σχεδιασμένα και μελετημένα από δεκαετίες: άλλοι όροι δόμησης εδώ, άλλοι εκεί, τόσο απλά, άλλος δημόσιος χώρος εδώ, άλλος εκεί, πεζόδρομος εδώ, δρόμος μεγάλης κυκλοφορίας εκεί, φαρδιά πεζοδρόμια εδώ, ανύπαρκτα εκεί, φροντίδα του δήμου εδώ, παραμέληση εκεί. Παρεμβάσεις που κάνουν τις περιοχές ελκυστικές και ανεβαίνουν οι τιμές, ώστε να αποκλείονται οι φτωχοί, μετανάστες και ντόπιοι, ή εγκατάλειψη, υποβάθμιση ώστε να πέφτουν οι τιμές. Είναι απαραίτητο να υπάρχουν δυο τουλάχιστον πόλεις. Γιατί είναι απαραίτητο να υπάρχει αυτή η τάξη των τελευταίων, των συντριμμένων, η τάξη που κρατά με την κατάσταση της ζωντανό το παράδειγμα του τι μπορεί να συμβεί και σε άλλους αν δεν υποτάσσονται, αλλά και αποτελεί τη δεξαμενή απ' όπου αντλούν τους δούλους τους οι πλούσιοι αλλά και οι λιγότερο πλούσιοι, ώστε να αισθάνονται και αυτοί πως κάποιον εξουσιάζουν και να δικαιώνουν έτσι αυτό τον απάνθρωπο κόσμο, τον κόσμο που άλλοι αξίζουν να ζουν με αξιοπρέπεια ενώ άλλοι να ποδοπατιούνται, να συνθλίβονται, και από τα ποντίκια πιο κάτω. Ένας κόσμος που παράγει μαζικά ανθρώπους κουρέλια, θύματα της βίας, της εγκατάλειψης, της εκμετάλλευσης. Τους παράγει και τους πετά σε ένα υπόγειο για να τους ξεπαστρέψει μια ώρα αρχύτερα, σαν άχρηστα υπολείμματα.

Η βροχή, η μπόρα, είναι για αυτούς τους ανθρώπους καταστροφή. Για όσους έχουμε ακόμα ένα ζεστό σπιτικό, μπορεί και να είναι μια στιγμή απόλαυσης, ρεμβασμού, νοσταλγίας, ομορφιάς, στιγμές που θα άξιζαν σε όλα τα πλάσματα του κόσμου. Ο κόσμος μας είναι τραγικός. Ξέρουμε πόσος πόνος υπάρχει γύρω μας, κι όμως, κάποιες στιγμές ευτυχίας πρέπει να τις χαρίσουμε στον εαυτό μας, μόνο για να πάρουμε δύναμη και να συνεχίσουμε τη ζωή, για να πάρουμε δύναμη και να παλέψουμε, για να τα αλλάξουμε όλα, για να σώσουμε ότι μπορούμε, για να έχουμε φωνή για την αλήθεια, για να έχουμε φωνή για το δίκιο. Μας αναλογεί και το χειρότερο, μας αναλογεί ο πόνος και μας αναλογεί και μια στάλα ευτυχίας, σε όσους ακόμα αναλογεί, σε όσους ακόμα έχουμε την πολυτέλεια να μπορούμε έστω στιγμιαία, και ίσως για λίγο μόνο, να την γευτούμε. Μια στιγμή θλίψης. Κι αυτό πολυτέλεια είναι, πριν νεκρώσουν όλα τα συναισθήματα.

Ονειρεύομαι ένα καταφύγιο, χαμηλό σπίτι με παραθύρια

Ψηλά, σε τρεις σειρές φθαρμένα, επίπεδα και πρασινισμένα

.......................................................

Φτωχό και κρυφό κατάλυμα, παλιά λιθογραφία

Που δε ζει παρά μόνο μέσα μου, όπου επιστρέφω καμία φορά

Να κάτσω για να ξεχάσω τη γκρίζα ημέρα και τη βροχή.*

Ποίηση: Οδυσσέας Ελύτης

Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

Πρώτη εκτέλεση: Δημήτρης Ψαρριανός

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι
Μουσκέψανε τα λόγια που είχανε γεννήσει αστροφεγγιές
Όλα τα λόγια που είχανε μοναδικό τους προορισμόν Εσένα!

Πριν απ' τα μάτια μου ήσουν φως
Πριν απ' τον Έρωτα έρωτας
Κι όταν σε πήρε το φιλί
Γυναίκα

Κατά πού θ' απλώσουμε τα χέρια μας
τώρα που δε μας λογαριάζει πια ο καιρός
Κατά πού θ' αφήσουμε τα μάτια μας
τώρα που οι μακρυνές γραμμές ναυάγησαν στα σύννεφα

Κι είμαστε μόνοι ολομόναχοι
τριγυρισμένοι απ' τις νεκρές εικόνες σου.

Πριν απ' τα μάτια μου ήσουν φως
Πριν απ' τον Έρωτα έρωτας
Κι όταν σε πήρε το φιλί
Γυναίκα

Il pleure dans mon coeur

(Βρέχει στην καρδιά μου)

Ποίηση: Paul Verlaine

Il pleure dans mon coeur
Comme il pleut sur la ville
Quelle est cette langueur
Qui pénètre mon coeur ?

[Βρέχει στην καρδιά μου
όπως βρέχει πάνω από την πόλη
ποια θλίψη
διαπερνά την καρδιά μου;]

Ô bruit doux de la pluie
Par terre et sur les toits !
Pour un coeur qui s'ennuie,
Ô le chant de la pluie !

[Ω! ο γλυκός ήχος της βροχής
στο χώμα και στις στέγες!
Για μια καρδιά που θλίβεται
ω! το τραγούδι της βροχής]

Il pleure sans raison
Dans ce coeur qui s'écoeure.
Quoi ! nulle trahison ?...
Ce deuil est sans raison.

C'est bien la pire peine
De ne savoir pourquoi
Sans amour et sans haine
Mon coeur a tant de peine !

*Andre Lafon από το "Η ποιητική του χώρου" του Gaston Bachelard

Δικαστές με αρχίδια και δικαστές - αρχίδια!

2012-02-05T13:46:00.000+02:00

Η αθυροστομία επιτρέπεται όταν η ύβρις απέναντι στον Άνθρωπο καθίσταται νόμος της κοινωνίας, της μη κοινωνίας πλέον.

Οι δικαστές του πολύ Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης!!! ανήκουν με σαφήνεια στη δεύτερη κατηγορία αυτού εδώ του τίτλου! Μένει να δούμε, αν τα μέλη του Συμβουλίου της Επικρατείας, στο οποίο εκκρεμεί απόφαση για τη συνταγματική νομιμότητα των χαρατσιών στους λογαριασμούς της ΔΕΗ, εμπίπτουν στη μια ή στην άλλη περίπτωση. Αλήθεια όμως, γιατί καθυστερεί η απόφαση;

Όπως διαβάζαμε στα ΝΕΑ online με ημερομηνία 2/12/2011 (http://www.tanea.gr/ellada/article/?aid=4677221) "Ολοκληρώθηκε η συζήτηση στην Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) για τις προσφυγές κατά της επιβολής τέλους ακινήτων, που εισπράττεται μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ. Η απόφαση αναμένεται τους επόμενους μήνες....στην Ολομέλεια του ΣτΕ συζητήθηκαν, μεταξύ των άλλων, οι προσφυγές του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, του Σωματείου «Έλληνες Φορολογούμενοι»....Κεντρικός άξονας των επιχειρημάτων όσων έχουν προσφύγει είναι ότι το «χαράτσι» δεν είναι ειδικό τέλος, αλλά επιβολή νέου φόρου που είναι αντίθετο σε πλειάδα συνταγματικών διατάξεων και στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) που προστατεύει την ιδιοκτησία. Χθες κατατέθηκε μία ακόμη προσφυγή κατά του ειδικού τέλους από 17 ιδιοκτήτες ακινήτων -μεταξύ αυτών και δικηγόροι- οι οποίοι υποστηρίζουν και αυτοί ότι είναι αντισυνταγματικό. Στην προσφυγή αυτή για πρώτη φορά τίθεται ζήτημα για την επιβολή του τέλους στα διατηρητέα.... οι προσφεύγοντες αναφέρουν ότι η επίμαχη υπουργική απόφαση προβλέπει ότι τα διατηρητέα απαλλάσσονται από το «χαράτσι» μόνο εφόσον είναι κενά, δεν επιφέρουν εισόδημα και δεν ιδιοκατοικούνται. ..... η πρόβλεψη αυτή, ... διευκολύνει την εγκατάλειψη και πάντως τη μη τακτική συντήρηση κτιρίων που έχουν ενταχθεί στην κατηγορία των διατηρητέων, με αποφάσεις των αρμόδιων υπουργείων. Με τον τρόπο αυτό, σημειώνουν, «τιμωρούνται οι επιμελείς κύριοι ή νομείς τους, που τα κατοικούν, τα φροντίζουν και τα συντηρούν, ως στοιχεία της εθνικής μας αρχιτεκτονικής κληρονομιάς, με επιπλέον φορολογικό βάρος, αντί να ενθαρρύνονται προς την κατεύθυνση της διάσωσης και της συντήρησής τους»..... τη στιγμή που η χώρα μας έχει επικυρώσει με νόμους διεθνείς συμφωνίες (πλέον των συνταγματικών προβλέψεων) για τη διάσωση και τη συντήρηση των διατηρητέων".

Εν τω μεταξύ δικαστικοί Πρωτοδικείων σε ολόκληρη την Ελλάδα απέδειξαν ότι διαθέτουν ψυχή και τσίπα και φιλότιμο, ή αλλιώς αυτό που στην καθομιλουμένη λέμε αρχίδια - άντρες και γυναίκες:

Μονομελές Πρωτοδικείο Καλαμάτας

"Προσωρινή διαταγή στη ΔΕΗ να μη διακόψει την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος σε καταναλωτή, στον οποίο η Επιχείρηση χρέωσε υπέρογκο και λανθασμένα υπολογισμένο το έκτακτο ειδικό τέλος ηλεκτροδοτούμενων δομημένων επιφανειών, εξέδωσε χθες το μεσημέρι το Μονομελές Πρωτοδικείο Καλαμάτας και η πρωτοδίκης Αμαλία Παπαδάκη....Τα περί προσβολής της προσωπικότητας του ζευγαριού έγιναν δεκτά από το δικαστήριο, που έδωσε προσωρινή διαταγή απαγόρευσης διακοπής της ηλεκτροδότησης. Σημειώνεται ότι η σχετική αίτηση ασφαλιστικών μέτρων θα συζητηθεί στις 28 Φεβρουαρίου." διαβάζουμε στο ΕΘΝΟΣ.gr 17/11/2011

(http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=63549806)

Μονομελές Πρωτοδικείο Αλεξανδρούπολης

"Προσωρινή διαταγή κατά της ΔΕΗ, ώστε να μην διακόψει το ρεύμα ως τις 16 Δεκεμβρίου σε 34 άτομα τα οποία αρνούνται να πληρώσουν το ειδικό τέλος ακινήτων, εξέδωσε το Μονομελές Πρωτοδικείο Αλεξανδρούπολης. Το δικαστήριο αποφάσισε πως η διακοπή του ηλεκτρικού ρεύματος συνιστά προσβολή της αξιοπρέπειας των συγκεκριμένων ατόμων, καθώς είναι είτε άνεργοι, είτε άποροι, είτε ανάπηροι. Με την απόφαση, ζητείται να μην υπάρξει καμία επίπτωση κατά των συγκεκριμένων πολιτών έως ότου εκδικαστεί η αίτηση ασφαλιστικών μέτρων που έχουν καταθέσει οι ίδιοι, κατά της ΔΕΗ, ζητώντας να κηρυχθεί οριστικά παράνομο το μέτρο. Η απόφαση του πρωτοδικείου Αλεξανδρούπολης έρχεται να προστεθεί στην αντίστοιχη του πρωτοδικείου Καλαμάτας πριν από λίγες ημέρες και η οποία είχε προκαλέσει την έντονη αντίδραση του υπουργείου οικονομικών". ημερομηνία είδησης 28/11/2011 (http://www.energypress.gr/news/Nea-apofash-anasa-gia-to-telos-akinhtwn-sthn-Alexandroypolh).

Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης

"Νέα «σφαλιάρα» στο υπουργείο Οικονομικών και στην απόφασή του να επιβάλει το τέλος ακινήτων μέσω της ΔΕΗ δόθηκε από τα δικαστήρια, αυτήν τη φορά από το Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Το εν λόγω δικαστήριο με χτεσινή προσωρινή διαταγή απαγόρευσε τη ΔΕΗ να κόψει το ρεύμα από πτηνοτροφική μονάδα, επειδή η τελευταία υπάγεται στις εξαιρέσεις του νόμου και κακώς ζητήθηκε από τον ιδιοκτήτη της να καταβάλει το τέλος. Οπως είπε στον «Α» ο Δημήτρης Καραγιάννης, ένας από τους δικηγόρους του ιδιοκτήτη της πτηνοτροφικής μονάδας, το δικαστήριο δέχτηκε ότι υπάρχει προσβολή προσωπικότητας του πολίτη.

Πρέπει να σημειωθεί ακόμη ότι, σύμφωνα με τον κ. Καραγιάννη, είναι η πρώτη φορά που δικαστήριο της Θεσσαλονίκης βγάζει απόφαση σε βάρος της υποχρέωσης καταβολής του τέλους, αφού μέχρι στιγμής όλες οι άλλες προσφυγές είχαν απορριφθεί. Για την εν λόγω υπόθεση θα ακολουθήσει η εκδίκαση των ασφαλιστικών μέτρων, ενώ εκκρεμεί η προσφυγή και στα διοικητικά δικαστήρια. Μέχρι την εκδίκαση των ασφαλιστικών μέτρων ο ιδιοκτήτης της πτηνοτροφικής μονάδας αποφεύγει τον κίνδυνο να μείνει η ιδιοκτησία του χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα. Εξάλλου και σύμφωνα με τον κ. Καραγιάννη, για το ίδιο ζήτημα εκκρεμεί η προσφυγή στη Δικαιοσύνη και ιδιοκτήτη βιοτεχνικής μονάδας από τη Θεσσαλονίκη". ημερομηνία της είδησης 30/11/2011 (http://www.agelioforos.gr/default.asp?pid=7&ct=1&artid=120769).

Πρωτοδικείο Φθιώτιδας

"Δικαστική απόφαση Πρωτοδικείου της Φθιώτιδας απαγορεύει στη ΔΕΗ να διακόψει το ρεύμα σε συνταξιούχο που δεν πλήρωσε το χαράτσι για ακίνητο 70 τ.μ. μέχρι να συζητηθεί η σχετική αγωγή.

Το δικαστήριο με τις επισημάνσεις του ουσιαστικά καταλήγει ότι η επίμαχη διάταξη του Ν. 4021/11 είναι αμφίβολης συνταγματικότητας και πως τα δικαστήρια έχουν συνταγματική υποχρέωση να μην εφαρμόζουν νόμο με περιεχόμενο αντίθετο στο Σύνταγμα. Κι αυτό γιατί δέχεται το δικαστήριο ότι, αφού η απειλή διακοπής στηρίζεται στο Ν. 4021/11 θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι η ΔΕΗ ενεργεί ως εισπρακτικό όργανο του Δημοσίου, κατ' εξουσιοδότηση ή κατά παραχώρηση και πως η σχετική ενέργεια είναι μεν νόμιμη, ωστόσο, δε σημαίνει πως από τη διάταξη αυτή προκύπτει υποχρέωση της ΔΕΗ να ενεργήσει σύμφωνα με το περιεχόμενο της σχετικής εντολής του Δημοσίου". ημερομηνία της είδησης 28/12/2011 (http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=6614301).

Ειρηνοδικείο Νέας Ιωνίας

"Απόφαση εξέδωσε και το Ειρηνοδικείο Νέας Ιωνίας απαγορεύοντας τη διακοπή ρεύματος για περίπου δύο μήνες σε 26 κατοίκους της περιοχής που έχουν σοβαρά προβλήματα υγείας ή είναι πολύτεκνοι και οι οποίοι έχουν πληρώσει το λογαριασμό ρεύματος που κατανάλωσαν και όχι το χαράτσι (ειδικό τέλος για τα ακίνητα)". ημερομηνία της είδησης 28/12/2011 (http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=6614301).

Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών

"STOP έβαλε το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, με έκδοση προσωρινή διαταγής, στη διακοπή του ηλεκτρικού ρεύματος σε όλους όσοι δεν επιθυμούσαν ή δε μπορούσαν να πληρώσουν το χαράτσι που συμπεριλαμβάνεται στο λογαριασμό της ΔΕΗ. Η απόφαση αυτή ήρθε κατόπιν ομαδικής προσφυγής 173 κατοίκων καθώς και της δημοτικής Αρχής Πετρουπόλεως. Η προσωρινή διαταγή εκδόθηκε την περασμένη Τετάρτη και απαγορεύει τη διακοπή ηλεκτροδότησης από τη ΔΕΗ στις κατοικίες των εναγόντων, προσωρινά και μέχρι τη συζήτηση της υπόθεσης, μέχρι 30/04/2012". ημερομηνία της είδησης 21/1/2012 (http://www.serrestv.gr/tv/article_read.php?a=3570).

Μονομελές Πρωτοδικείο Σερρών

"Από το Μονομελές Πρωτοδικείο Σερρών, εκδόθηκε προσωρινή Διαταγή που απαγορεύει στη ΔΕΗ να διακόψει το ρεύμα Σερραίου συνταξιούχου του ΟΓΑ με μηχανική υποστήριξη, (οξυγονοθεραπεία), που αδυνατεί να καταβάλει το χαράτσι, έως την συζήτηση της αίτησής του για εξαίρεση, τον Ιούνιο. Ο συνταξιούχος είχε την ενεργό συμπαράσταση της Επιτροπής Σερραίων Πολιτών ενάντια στα χαράτσια. Η ανακοίνωση της Επιτροπής: "Στο πλαίσιο του αγώνα μας για την κατάργηση των χαρατσιών η Επιτροπή και οι πρωτοβουλίες συμπολιτών μας ενάντια στα χαράτσια συμπαραστάθηκε ενεργά σε συμπολίτη μας, συνταξιούχο του ΟΓΑ, η ζωή του οποίου είναι απόλυτα εξαρτημένη από μηχάνημα οξυγονοθεραπείας (συνδεδεμένος 20 ώρες ημερησίως) και ο οποίος είχε ζητήσει τη βοήθειά μας, αδυνατώντας να καταβάλει το χαράτσι. Αποφασίστηκε να κατατεθεί αίτημα ασφαλιστικών μέτρων. Η συζήτηση διεξήχθη στο Μονομελές Πρωτοδικείο Σερρών, στις 18-1-2012, και εκδόθηκε Προσωρινή Διαταγή η οποία έκανε δεκτό το αίτημα του συνταξιούχου, δηλαδή απαγορεύει στη ΔΕΗ να προβεί στην εκτέλεση εντολής διακοπής ηλεκτροδότησης της οικίας του μέχρι τη συζήτηση της αίτησής του, που ορίστηκε για τις 12-6-2012. Η διαταγή αυτή στάλθηκε με δικαστικό επιμελητή στο κεντρικό κατάστημα της ΔΕΗ στην Αθήνα"". ημερομηνία της είδησης 22/1/2012 (http://www.nea-epohi.gr/).

"Η απόφαση είναι σύμφωνη με την ευρωπαϊκή οδηγία 2009/72/ΕΚ, της οποίας οι διατάξεις, όπως απάντησε ο Επίτροπος Ενέργειας Oettinger σε ερώτηση του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Νίκου Χουντή (24/11/2011): «γεννούν σαφή υποχρέωση των κρατών μελών και παρέχουν στους οικιακούς καταναλωτές το δικαίωμα να προμηθεύονται ηλεκτρική ενέργεια. Η οδηγία δεν περιέχει διατάξεις που να εξαρτούν το δικαίωμα αυτό από την κατάσταση του νοικοκυριού ή των μεμονωμένων μελών του όσον αφορά τις φορολογικές τους υποχρεώσεις.»καταλήγοντας: «Ως προς την προστασία των ευάλωτων καταναλωτών, η οδηγία υποχρεώνει τα κράτη μέλη να διασφαλίζουν την τήρηση των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων που συνδέονται με τους ευάλωτους καταναλωτές»". (http://www.e-simerini.com/e/modules.php?name=News&file=article&sid=15082).

από εδώ: http://www.methorios.gr/

Ο αγώνας συνεχίζεται. Εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες σε όλη τη χώρα, αρνούνται ηρωικά να παραδοθούν. Συλλογικότητες, κινήσεις, δήμοι, σε ολόκληρη την Ελλάδα, παλεύουν, υποστηρίζουν με όλες τους τις δυνάμεις την υπεράσπιση της αξιοπρέπειας μας. Και κάποιοι δημόσιοι λειτουργοί τιμούν την επιστήμη τους, τιμούν τον όρκο τους, τιμούν το λειτούργημα τους, υπερασπιζόμενοι το δίκιο και το αληθινό. Δεν υποχωρούμε. Ο καθένας τώρα πρέπει να διαλέξει: ή με το δίκιο ή με τους προδότες! Διαλέξτε κύριοι της δικαιοσύνης και θα σας κρίνει η κοινωνία και η ιστορία....

H Σφαγή του Διστόμου - Δεν ξεχνάμε!

2012-02-04T01:10:00.001+02:00

Πριν από 70 χρόνια, οι Γερμανοί ναζί ήρθαν σε αυτή τη χώρα να την καταλάβουν, να την υποτάξουν. Ο Ελληνικός Λαός αντιστάθηκε και γι αυτό τον κατέσφαξαν. Μια από αυτές τις σφαγές είναι και του Διστόμου. Το Διεθνές δήθεν Δικαστήριο της Χάγης έδωσε ακόμα ένα χτύπημα στους ατιμασμένους, αδικοχαμένους νεκρούς και τους απογόνους τους, για να μας θυμίσει έτσι πως οι διεθνείς οργανισμοί μπορεί και να είναι εθελόδουλοι, και να υπακούουν σε εντολές και συμφέροντα που καμιά σχέση δεν έχουν με το δίκαιο των λαών.

Από τη Βικιπαιδεία

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CF%86%CE%B1%CE%B3%CE%AE_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%94%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%85

Ιστορικό

Στις 10 Ιουνίου του 1944 ο Fritz Laufenbach,λοχαγός των SSτου 2ου λόχου του 1ου τάγματος του 7ου τεθωρακισμένου συντάγματος τηςαστυνομίας SS, έλαβε διαταγή να μετακινήσει τον λόχο του από την Λειβαδιά προς το Δίστομο, Στείρι και Κυριάκι με σκοπό τον εντοπισμό ανταρτών στην δυτική πλευρά τουΕλικώνα. Σαν δόλωμα οι Γερμανοί είχαν 2 επιταγμένα Ελληνικά φορτηγά γεμάτα με άνδρες των SS μεταμφιεσμένους σεχωρικούς, που προπορεύονταν της κύριας φάλαγγας. Ταυτόχρονα ο 10ος και 11οςλόχος του 3ου τάγματος από την Άμφισσα κατευθυνόταν προς το Δίστομο για να συναντήσουν τον 2ο λόχο. Οι 3 λόχοισυναντήθηκαν χωρίς να έχουν εντοπίσει αντάρτες εκτός από 18 παιδιά πουκρύβονταν σε γύρω στάνες. Έξι από τα παιδιά που προσπάθησαν να δραπετεύσουνεκτελέστηκαν. Οι Γερμανοί μπήκαν στο Δίστομο και εκφοβίζοντας τους χωρικούς έμαθαν ότι υπήρχαναντάρτες στο Στείρι. Ο 2ος λόχος κατευθύνθηκε προς τα εκείκαι στην θέση Λιθαράκι, περιοχή του Στειρίου έπεσε σε ενέδρα των ανταρτών του11ου λόχου του 3ου τάγματος του 34ου συντάγματος του ΕΛΑΣ. Η μάχη του Στειρίου ήταν σκληρή και κράτησεπερίπου μέχρι τις δύο το μεσημέρι αναγκάζοντας τους Γερμανούς σε οπισθοχώρηση.Οι απώλειες των Γερμανών ήταν περίπου 40 νεκροί.

Η μάχη του Στειρίου

Το πρωί του Σαββάτου της 10ης Ιουνίου του 1944 οι δυνάμεις του 11ουΛόχου του ΙΙΙ/34 τάγματος του ΕΛΑΣ με Διοικητή τονΛοχαγό Χριστόφορο παίρνοντας εντολή έφυγαν από το Κυριάκι και κατέβηκαν στο Στείρι, περιμένοντας τις επίλεκτες δυνάμεις τωνΓερμανών που είχαν διαταχθεί από την Λιβαδειά και την Άμφισσα να έλθουν μεσκοπό την τρομοκράτηση και εκφοβισμό του πληθυσμού του Διστόμου, αλλά και του Στειρίου και του Κυριακίου . Εκείνη τηνχρονική περίοδο πολλοί κάτοικοι των χωριών αυτών ήσαν οργανωμένοι στο ΕΑΜκαι βοηθούσαν τον ΕΛΑΣ στον αγώνα για την απελευθέρωση της πατρίδας ,ενώ το Γ΄ Ράιχ είχε υποστεί σημαντικές ήττες τόσο στην Ελλάδα αλλάκαι στην Ευρώπη.

Οι αντάρτες φτάνοντας στο Στείρι επέλεξαν το κατάλληλοσημείο στήνοντας ενέδρα με τρεις διμοιρίες στη θέση Λιθαράκι 1,5 χιλιόμετροπριν το χωριό περιμένοντας τους Γερμανούς. Οι Γερμανοί φθάνοντας στο Δίστομοκαι τρομοκρατώντας τους κατοίκους απόσπασαν την πληροφορία ότι υπάρχουναντάρτες στο Στείρι. Έτσι πριν τις 12:00 το μεσημέρι, 4 γερμανικά και 2επιταγμένα ελληνικά φορτηγά γεμάτα με άνδρες των SS μεταμφιεσμένους σε χωρικούς για να μην κινήσουνυποψίες, έφυγαν από το Δίστομο με προορισμό το Στείρι με σκοπό να συνεχίσουνκαι εκεί τα ίδια (βιαιοπραγίες, εκφοβισμό και εκτελέσεις του πληθυσμού). Η μάχηκράτησε περίπου μέχρι τις δύο το μεσημέρι αναγκάζοντας τους Γερμανούς σεοπισθοχώρηση. Οι απώλειες των Γερμανών ήταν περίπου 40 νεκροί άνδρες, μεταξύαυτών και ένας αξιωματικός που εκτελούσε χρέη μεταφραστή, ο οποίος μεταφέρθηκετραυματισμένος και πέθανε στο Δίστομο ενώ των Ελλήνων 15 νεκροί.

Έτσι τελείωσε η μάχη αυτή με οδυνηρές απώλειες γιατους Γερμανούς αλλά και για τον άμαχο και αθώο πληθυσμό του γειτονικού χωριού.

Η Σφαγή του Διστόμου

Μετά την μάχη οι Γερμανοί μπήκαν στο Δίστομο και σε αντίποινα για τις απώλειες τους άρχισαν τηνσφαγή όσων κατοίκων έβρισκαν στο χωριό. Η μανία τους ήταν τόσο μεγάλη, ώστε δενξεχώριζαν από το μακελειό ούτε τα γυναικόπαιδα ούτε τους ηλικιωμένους. Τονιερέα του χωριού τον αποκεφάλισαν, βρέφη εκτελέστηκαν και γυναίκες βιάστηκαν πρινθανατωθούν. Η σφαγή σταμάτησε μόνον όταν νύχτωσε και αναγκάστηκαν ναεπιστρέψουν στην Λειβαδιά, αφού πρώτα έκαψαν τα σπίτια του χωριού. Οι εκτελέσειςσυνεχίστηκαν και κατά την επιστροφή των Γερμανών στην βάση τους, καθώς σκότωνανόποιον άμαχο έβρισκαν στον δρόμο τους. Οι νεκροί του Δίστομου έφτασαν τους 228,εκ των οποίων οι 117 γυναίκες και 111 άντρες, ανάμεσά τους 53 παιδιά κάτω των16 χρόνων. Η μαρτυρία του απεσταλμένου του ΔιεθνούςΕρυθρού Σταυρού Eλβετού George Wehrly ο οποίος έφτασε στο Δίστομο μετά λίγεςμέρες μιλάει για 600 νεκρούς στην ευρύτερη περιοχή.

Ένας από τους επί κεφαλής που θεωρήθηκε υπεύθυνος γιατην σφαγή στο Δίστομο Χανς Τσάμπελ (Hans Zampel)μετά το τέλος του πολέμου συνελήφθη στην Γαλλία και εκδόθηκε στην Ελλάδα. Στην πορεία ζητήθηκε ημεταφορά του στην Γερμανία για τις εκεί έρευνες όπου και παρέμεινε. Σύμφωνα μεκάποιες πληροφορίες ζει ως σήμερα ελεύθερος.

Ο λοχαγός των SS Φριτς Λάουτενμπαχ (Fritz Lautenbach)είναι ο άνθρωπος που εκτέλεσε την εντολή και συνέταξε την σχετική ψευδήαναφορά. Η αναφορά του Lautenbach αμφισβητήθηκε άμεσα από τον επίσης αυτόπτημάρτυρα της μυστικής αστυνομίας, Georg Koch, o οποίος συνόδευε την αποστολή.

Από την ιστοσελίδα του Δήμου Διστόμου Αράχοβας Αντίκυρας:

http://www.daa.gov.gr/newsite/el/2009-06-05-18-39-05/2011-02-11-12-02-16/888-2012-02-03-14-44-49.html

Είναι δύσκολο να εκφράσω τα συναισθήματαπου με διακατέχουν τούτη την ώρα, όχι μόνο ως πολίτη της χώρας μας, αλλά κυρίωςως Δημάρχου του Μαρτυρικού Διστόμου. Τούτο έχω να πω. Σαν ριπή οπλοπολυβόλουήχησε η σημερινή απόφαση το Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης η οποία κατάφερε έναισχυρό πλήγμα στο δικό μας αίτημα - κι εννοώ των συνδημοτών μας Διστομιτών -για καταβολή αποζημίωσης από το Γερμανικό κράτος στους συγγενείς των θυμάτωντης 10^ης Ιουνίου του 1944 για τις αγριότητες που διέπραξαν την αποφράδα εκείνη μέρα.

Η απόφαση :

Με 14 ψήφους εναντίον1 το Δικαστήριο κατέρριψε τους ισχυρισμούς της Ιταλίας ότι η Γερμανία δενδικαιούται άσυλο. Η Γερμανία σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο απολαμβάνει άσυλο καιδεν μπορεί να δικαστεί για εγκλήματα των ναζί από δικαστήρια άλλης χώρας, όσοβαριά κι αν είναι αυτά τα εγκλήματα.

Με 14 εναντίον 1καταδικάζει την απόφαση του ιταλικού δικαστηρίου για την Βίλα Βικόνι, γιατί δενεπιτρέπεται στο ιταλικό δικαστήριο να επιτρέψει κατάσχεση επί ιταλικού εδάφουςβάσει απόφασης ελληνικού δικαστηρίου.( Αφορά την απόφαση του ΠρωτοδικείουΛειβαδιάς για Δίστομο.)

Με 14 εναντίον 1καταδικάζει τα ιταλικά δικαστήρια επιπλέον στο να εφαρμόζουν αποφάσειςαλλοδαπών δικαστηρίων εις βάρος τρίτης χώρας.

Ομόφωνα απέρριψανκάθε άλλο επιχείρημα της Γερμανίας.

Σημαντικό: Η Γερμανίακέρδισε την ασυλία της, αλλά το Δικαστήριο είπε το εξής σημαντικό: Η ασυλία μεαυτή την απόφαση δεν εμποδίζει στο δικαίωμα για αποζημίωση, αλλά είναι πλέονθέμα διαπραγμάτευσης μεταξύ των κρατών. Δηλαδή εναπόκειται στις κυβερνήσεις γιαδιαπραγματεύσεις και χρωματίζει έτσι την απόφαση πολιτικά.Βασικά το δικαστήριο αποφάσισε ότι πρόσωπα δεν έχουν το δικαίωμα ναασκήσουν αγωγή εναντίον ενός κράτους. Το Διεθνές Δίκαιο νίκησε έναντι τωνΑνθρώπινων Δικαιωμάτων. Το αντίθετο είχαν αποφασίσει τα ελληνικά και ιταλικάδικαστήρια. Οι αποφάσεις των πια δεν ισχύουν!

Συνεχίζω να πιστεύω ότι ήταν λίγο – πολύ μια πολιτικήαπόφαση, εφόσον μεταθέτει πια το θέμα στις κυβερνήσεις να το διαπραγματευτούν.Εκτιμώ ότι η απόφαση ήταν προϊόν αφόρητων πιέσεων από την Γερμανία διότι σεαντίθετη περίπτωση θα έπρεπε να καταβάλλει αποζημιώσεις για τα εγκλήματα πουδιέπραξαν οι Ναζί και σε άλλα κράτη της Ευρώπης, ανοίγοντας έτσι το δρόμοδιαπραγματεύσεων στις ενδεχόμενες απαιτήσεις και άλλων χωρών.

Θαήθελα όμως να εκφράσω την ικανοποίησή μου, χαιρετίζοντας την πρωτοβουλία τουβουλευτή κ. Παναγιώτη Κουρουμπλή και την ακόλουθη συνυπογραφή 27 βουλευτών, πουκατετέθη χθες. Μία πρόταση προς τους κ.κ. Προέδρους των Επιτροπών ΟικονομικώνΥποθέσεων, Εθνικής Άμυνας και Δημόσιας Διοίκησης με την οποία ζητούν νασυζητηθεί στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής το ζήτημα του γερμανικού κατοχικούδανείου, των γερμανικών επανορθώσεων για τις υποδομές, των αποζημιώσεων πουαφορούν τα θύματα και τους ελληνικούς θησαυρούς.

Νοιώθωδικαιωμένος διότι ο απόηχος της ομιλίας μου στον ιερό χώρο του Μαυσωλείου στομνημόσυνο της 10^ης Ιουνίου του 2011 έτυχε ευήκοων ώτων κιενεργοποίησε μέρος των εκπροσώπων του Ελληνικού Λαού να συζητηθεί στην Βουλήέστω και καθυστερημένα το θέμα των πολεμικών αποζημιώσεων. Να μου επιτραπεί,άνευ έπαρσης, να μεταφέρω το επίμαχο απόσπασμα της ομιλίας μου. Είχα μεταξύάλλων αναφέρει: «… Κύριοι εκπρόσωποι της Βουλής των Ελλήνων σήμερα το θέμα τουΔιστόμου βρίσκεται ψηλά στο Διεθνές Δίκαιο και διέρχεται μια κρίσιμη φάση. Απευθύνομαισε Σας ως καθ ύλη πολιτικά αρμόδιοι να το θέσετε ως Κύριο θέμα στο κοινοβούλιοκαι να το υποστηρίξετε πολιτικά σε όλα τα επίπεδα όπως τα καθήκοντά σαςεπιβάλλουν. Εμείς ως Δήμος Διστόμου Αράχοβας Αντίκυρας με βαθύτατη υποχρέωσηκαι σεβασμό στους θυσιασθέντες Ήρωες θα είμαστε αρωγοί σε κάθε προσπάθειά σας.Η ταπεινότητά μου ως Δήμαρχος και το Δημοτικό Συμβούλιο με δέος, δίνουμε τοδικό μας όρκο να υποστηρίζουμε το θέμα του Διστόμου μέχρι την τελικήδικαίωση…».

Σήμερακαίτοι η απόφαση της Χάγης είναι αρνητική, εμείς παραμένουμε πιστοί στον όρκομας, λέγοντας ότι θα συνεχίσουμε την διεκδίκηση των αποζημιώσεων με κάθε τρόποκαι με το όποιο κόστος. Το χρωστάμε στους Διστομίτες νεκρούς το χρωστάμε στουςάγραφους νόμους του Δικαίου και στην Πατρίδα μας. Η οποία έχειΙστορία αιώνων με αγώνες, με αιματοχυσίες, με θυσίες. Τα όπλα δεν τακαταθέτουμε. Θα δανειστώ την φράση του νεοέλληνα στοχαστή τουαείμνηστου Κορνήλιου Καστοριάδη «… ο κόσμος αλλάζει μόνο, όταν έστω κι έναςάνθρωπος θέλει να τον αλλάξει…».

"Οι σφαγές του Διστόμου" Ξυλογραφία του Αλέξανδρου Κορογιαννάκη
από εδώ: http://diagan.blogspot.com/2011/09/blog-post_17.html

Από την Μαύρη Βίβλο της Κατοχής

http://library.antibaro.gr/text/History/1940/Mavri_Vivlos_Katochis.pdf

Γιάννη Μπασδέκη, Δίστομο

Οι γερμανοί ξεκίνησαν για τοΔίστομο σαν να ήταν μαυραγορίτες με αυτοκίνητα πολιτικά πήραν ρούχα από τους κρατουμένουςκαι ντυθήκανε. Από πίσω ακολούθησε φάλαγγα, κι άλλη μία ερχόταν από τηνΆμφισσα. Στο δρόμο σκοτώσανε, πριν φτάσουν στο Δίστομο, γυναικόπαιδα: τηΣφουντούρου τη Φλωρού τη μάνα της, τον Γιάννη τον Λεμονή... Δηλαδή σκοτώσανεανθρώπους πριν φτάσουν στο Δίστομο. Συλλάβανε δώδεκα λεβέντες στα χωράφια τουςπου δουλεύανε, και τους είχανε για ομήρους απάνω στ’ αυτοκίνητα. Φτάνοντας εδώ στο Δίστομο, ρώτησαν τον πρόεδρο, τον παπά– αυτά τα έμαθαμετά δεν τα έζησα εγώ προσωπικά γιατί βρισκόμουν έξω από το χωριό – αν είχανπεράσει αντάρτες απ’ εδώ. Τους είπανε «Ναι, περάσανε. Πήραν αυτή τηνκατεύθυνση» και τους έδειξαν κάποια κατεύθυνση. Προχώρησαν προς το Στείρι. Εκείβρισκόντουσαν οι αντάρτες και τους «χτύπησαν». Είχαν σοβαρές απώλειες δενμπόρεσαν να σπάσουν τη γραμμή των ανταρτών και επέστρεψαν πάλι στο Δίστομο. Καιαπό’κεί ξεκινάει το μακελειό. Εκτός από τους κρατούμενους και τις γυναίκες που πουλάγανε κάτι γαλιάάρχισαν να σκοτώνουν πριν φτάσουν στο χωριό. Συγκεκριμένα, απ’ τα χωράφια, πρινακόμα κάνουν την εκτέλεση, είχαν πιάσει κάποιον Σκούτα. Έναν ΑριστείδηΣφουντούρη και έναν Βασιλείου – μάλιστα του Βασιλείου του έβγαλαν το μάτι καιτον σέρναν απ’ τα πόδια – και τους πήγαν σε κάποια τοποθεσία Κάναλες που εκείτους εκτέλεσαν. Έρχονται εδώ με τ’ αυτόματα, κατεβάζουν τα παιδιά και τασκοτώσαν. Φέρανε κι έναν τραυματία τους τον επικεφαλής Τέο. Αυτός ζήτησε νερό απόκάποια Κατερίνη Σφουντούρη. Η γυναίκα αυτή τους πήγε νερό για να πιει καιεπιστρέφοντας στο σπίτι μπήκανε οι Γερμανοί και τους εκτέλεσαν όλους και βάλανεφωτιά και τους έκαψαν και το σπίτι. Για το ευχαριστώ αυτό. Ένας απ’ αυτούς πουπερίμενε να τον εκτελέσουν κατάφερε να λυθεί – είναι αυτός εκεί που έχω στηφωτογραφία – ήτανε τέταρτος κατά σειρά έλυσε τα χέρια του και επετέθη κατά του εκτελεστικού αποσπάσματος.

Βέβαια δεν τα κατάφερε, γιατί τον χτύπησε άλλος από πίσω·και καταματωμένοκαι μισοπεθαμένο τον στήσανε στο εκτελεστικό απόσπασμα. Μετά την εκτέλεση αυτή ξεχύθηκανσ’ όλο το χωριό και δεν αφήσανε τίποτε ζωντανό ότι βρίσκανε. Άνδρες γυναίκεςμικρά παιδιά ζώα, κότες... δεν αφήσανε τίποτε ζωντανό. Το χωριό είχανε δώσειεντολή να είναι κλεισμένο μες στα σπίτια και βρισκόταν ο κόσμος κλεισμένος στα σπίτιατου. Σκοτώσανε τον παπά του χωριού που βρήκανε εκεί η παπαδιά τρελάθηκε. Να σαςπω τι έζησα εγώ... Εγώ είδα την οικογένεια του φαρμακοποιού σκοτωμένους όλους.Σκοτώσανε μια οικογένεια με πέντε παιδιά τον μπαμπά τη μαμά και τα παιδάκια στηθέση Βεβά και τον αγωγιάτη. Εκεί τους εκτέλεσαν αυτούς μετά δυο μέρες. Για τηνοικογένειά μου εκείνο που ξέρω είναι ότι σκότωσαν την αδελφούλα μου, διόμισιετών· την κάρφωσαν με μια λόγχη στην κοιλιά όπως την κρατούσε στην αγκαλιά της ημαμά. Σκοτώνουν τη μητέρα μου – ήταν μητριά μου – και τον παππού μου. Τοναδελφό μου, τον Γιώργο, του κάνανε εκτέλεση στο κεφάλι, διαμπερές στο κεφάλι,ήταν έξι ετών τότε. Ευτυχώς έζησε, σπάζοντας το σαγόνι του και ορισμένα δόντια.Μετά την άλλη μέρα, πήγα εγώ και ο πατέρας μου μέσα, στο χωριό για να τους θάψουμε.Ο πατέρας μου έπιασε τον μικρό από το πόδι και είδαμε ότι είχε αίματα. Του’βαλε το δάχτυλο στο στόμα και του πέταξε ένα κομμάτι παγωμένο αίμα από τοστόμα· έζησε, το φέραμε εδώ πέρα, το πήρε ο Ερυθρός Σταυρός. Το στείλαμε στηνΚηφισιά και σήμερα ζει. Ζει από το Δίστομο. Τους άλλους τους θάψαμε στον κήπο τουσπιτιού γιατί ο χρόνος δεν μας επέτρεπε να πάμε να τους θάψουμε σενεκροταφείο...

Ο επικεφαλής του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού στηνΕλλάδα για τη σφαγή του Διστόμου

Ο επικεφαλής του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού στηνΕλλάδα, Σουηδός Στούρε Λιννέρ, στο βιβλίο του Η Οδύσσειά μου γράφει: Παντρευτήκαμεστις14 Ιουνίου. Ο υπεύθυνος της ελληνικής επιτροπής Έμιλ Σάντστρομ, παρέθεσεγαμήλιο γεύμα προς τιμήν μας. Αργά το βράδυ με πλησίασε και με απομάκρυνε από ταγέλια και τις φωνές προς μια γωνιά όπου θα μπορούσαμε να μιλήσουμε οι δυο μας.Μου έδειξε ένα τηλεγράφημα που μόλις είχε λάβει: οι Γερμανοί έσφαζαν για τρεις ημέρεςτον πληθυσμό του Διστόμου, στην περιοχή των Δελφών, και στη συνέχεια πυρπόλησαντο χωριό. Πιθανοί επιζώντες είχαν ανάγκη άμεσης βοήθειας. Το Δίστομο ήταν μέσαστα όρια της περιοχής την οποία, την εποχή εκείνη, ήμουν αρμόδιος να τροφοδοτώμετρόφιμα και φάρμακα. Έδωσα με τη σειρά μου το τηλεγράφημα στην Κλειώ να τοδιαβάσει, εκείνη έγνεψε κι έτσι αποχωρήσαμε διακριτικά από τη χαρούμενη γιορτή.

Περίπου μα ώρα αργότερα ήμασταν καθ’ οδόν μέσαστη νύχτα. Απαιτήθηκε ανυπόφορα μεγάλο χρονικό διάστημα έως ότου διασχίσουμε τουςχαλασμένους δρόμους και τα πολλά μπλόκα για να φτάσουμε, χαράματα πια, στονκεντρικό δρόμο που οδηγούσε στο Δίστομο. Από τις άκρες του δρόμου ανασηκώνοντανγύπες από χαμηλό ύψος αργά και απρόθυμα, όταν μας άκουγαν που πλησιάζαμε. Σεκάθε δέντρο, κατά μήκος του δρόμου και για εκατοντάδες μέτρα, κρεμόντουσανανθρώπινα σώματα, σταθεροποιημένα με ξιφολόγχες κάποια εκ των οποίων ήταν ακόμηζωντανά Ήταν οι κάτοικοι του χωριού που τιμωρήθηκαν με αυτό τον τρόπο:θεωρήθηκαν ύποπτοι για παροχή βοήθειας στους αντάρτες της περιοχής οιοποίοι επιτέθηκαν σε δύναμη των ΕςΕς. Η μυρωδιά ήταν ανυπόφορη. Μέσα στο χωριό σιγόκαιγεακόμη φωτιά στα αποκαΐδια των σπιτιών. Στο χώμα κείτονταν διασκορπισμένοιεκατοντάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας από υπερήλικες έως νεογέννητα. Σε πολλές γυναίκεςείχαν σχίσει τη μήτρα με την ξιφολόγχη και αφαιρέσει τα στήθη, άλλες κείτοντανστραγγαλισμένες με τα εντόσθια τυλιγμένα γύρω από το λαιμό. Φαινόταν σαν να μηνείχε επιζήσει κανείς… Μα να! Ένας παππούς στην άκρη του χωριού. Από θαύμα είχεκαταφέρει να γλιτώσει τη σφαγή. Ήταν σοκαρισμένος από τον τρόμο, με άδειοβλέμμα, τα λόγια του πλέον μη κατανοητά. Κατεβήκαμε στη μέση της συμφοράς καιφωνάζαμε στα ελληνικά «Ερυθρός Σταυρός Ερυθρός Σταυρός Ήρθαμε να βοηθήσουμε ».

Από μακριά μας πλησίασε διστακτικά μια γυναίκα. Μαςαφηγήθηκε ότι ένας μικρός αριθμός χωρικών πρόλαβε να διαφύγει προτού ξεκινήσειη επίθεση. Μαζί με εκείνη αρχίσαμε να τους ψάχνουμε. Αφού ξεκινήσαμε οι τρεις μαςδιαπιστώσαμε ότι [η γυναίκα] είχε πυροβοληθεί στο χέρι. Τη χειρουργήσαμε αμέσωςμε χειρουργό την Κλειώ. Ήταν το ταξίδι του μέλιτος μας...

Λίγον καιρό αργότερα η επαφή μας με το Δίστομοθα αποκτούσε και έναν αξιοσημείωτο επίλογο. Όταν τα γερμανικά στρατεύματακατοχής αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Ελλάδα, δεν πήγαν και τόσο καλά ταπράγματα, αφού μια γερμανική μονάδα κατάφερε να περικυκλωθεί από αντάρτες ακριβώςστην περιοχή του Διστόμου. Σκέφτηκα ότι αυτό ίσως θεωρηθεί από τους Έλληνες ως ευκαιρίαγια αιματηρή εκδίκηση, πόσω μάλλον που η περιοχή εδώ και καιρό είχε αποκοπεί απόκάθε παροχή βοήθειας σε τρόφιμα. Ετοίμασα λοιπόν φορτηγά με τα αναγκαίατρόφιμα, έστειλα μήνυμα στο Δίστομο για την άφιξή μας και έτσι βρεθήκαμε στοδρόμο για εκεί για άλλη μια φορά η Κλειώ και εγώ. Όταν φτάσαμε στα όρια τουχωριού μας συνάντησε μια επιτροπή με τον παπά στη μέση. Έναν παλαιών αρχώνπατριάρχη, με μακριά κυματιστή λευκή γενειάδα. Δίπλα του στεκόταν ο αρχηγός τωνανταρτών, με πλήρη εξάρτυση. Ο παπάς πήρε το λόγο και μας ευχαρίστησε εκ μέρουςόλων που ήρθαμε με τρόφιμα. Μετά πρόσθεσε: «Εδώ είμαστε όλοι πεινασμένοι, τόσο εμείςοι ίδιοι, όσο και οι Γερμανοί αιχμάλωτοι. Τώρα, εάν εμείς λιμοκτονούμε, είμαστετουλάχιστον στον τόπο μας Οι Γερμανοί δεν έχουν χάσει μόνο τον πόλεμο, είναιεπιπλέον και μακριά από την πατρίδα τους. Δώστε τους το φαγητό που έχετε μαζί σας,έχουν μακρύ δρόμο μπροστά τους». Σ’ αυτή του τη φράση γύρισε η Κλειώ το βλέμμα τηςκαι με κοίταξε. Υποψιαζόμουν τι ήθελε να μου πει με αυτό το βλέμμα, αλλά δενέβλεπα πλέον καθαρά. Απλά στεκόμουν κι έκλαιγα...

Update 11:30π.μ.

Ο Μανώλης Γλέζος δήλωσε πως το θέμα είναι πολιτικό και όχι νομικό.

Ο Βασίλης Καρκούλιας, πρόεδρος της Συνομοσπονδίας θυμάτων των Ναζί, δήλωσε στην εκπομπή της Νόρας Ράλλη στο ράδιο 9 πως τα θύματα εκτελέστηκαν για δεύτερη φορά με την χθεσινή απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης. Επίσης πως ο υπουργός κ. Παπαϊωάννου αδιαφόρησε για την υπόθεση παρά τις δικές του ενοχλήσεις πριν τη δίκη. Τέλος πως είναι σε επαφή με Γερμανούς νομικούς για να προσφύγουν στα ευρωπαϊκά δικαστήρια, τα οποία θεωρεί ανώτερα από τα διεθνή, και σύμφωνα με τη Σύμβαση της Λισσαβώνας, άρθρο 3/44 είναι αρμόδια για την επίλυση διαφορών μεταξύ ευρωπαϊκών κρατών.

Σύμφωνα με δηλώσεις του Νότη Μαριά στη Νόρα Ράλλη και το ράδιο 9, η απόφαση καλύπτει κάθε εγκληματική πράξη μέσα σε ένα κράτος και αν ήταν διαφορετική θα δημιουργούσε προηγούμενο και για άλλα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, κάτι που και άλλοι, πλην της Γερμανίας δεν επιθυμούσαν.

O Γιώργος Χατζημαρκάκης, Γερμανός ευρωβουλευτής ελληνικής καταγωγής στην ίδια εκπομπή είπε οτι η Γερμανία δεν έχει δώσει ούτε σεντ για τις αποζημιώσεις προς την Ελλάδα, η Γερμανία έχει πρόβλημα προσδιορισμού και σχέσης με την εξουσία. Προτείνει να επιμείνουμε εκεί που υπάρχει νομική βάση, στο Κατοχικό Δάνειο.

Η σπουδαία προσφορά του Δημήτρη Καζάκη

2012-02-02T20:16:00.000+02:00

από εδώ: http://www.rhodesblogs.gr

Τον Δημήτρη Καζάκη δεν τον γνωρίζω προσωπικά ούτε καν τον ήξερα ως οικονομολόγο μέχρι περίπου πριν ενάμιση χρόνο όταν είδα για πρώτη φορά κάποια video με συνεντεύξεις του σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές. Δεν είχα ιδέα από οικονομικά και είχα αρχίσει να παρακολουθώ αναλύσεις σε διάφορα ιστολόγια ώστε να καταλάβω τι μας συμβαίνει, αυτό δηλαδή που κάνουμε εδώ και δυόμιση χρόνια όλοι μας. Αμέσως ο λόγος του Καζάκη μου φάνηκε πολύ βατός καθώς ξεκαθάριζε με απλό για τους αδαείς τρόπο τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή με τα οικονομικά παιχνίδια που παίζονται σε βάρος του ελληνικού λαού, το πραγματικό περιεχόμενο των ειδικών οικονομικών όρων καθώς και το ποιες θα μπορούσαν να είναι οι δυνατότητες και οι λύσεις εξόδου από αυτόν τον εφιάλτη στον οποίο είχαμε εισαχθεί αναπάντεχα και στα καλά καθούμενα. Έτσι θεωρώ πως, παρότι κι άλλοι οικονομολόγοι έγραφαν και μιλούσαν για τις εναλλακτικές λύσεις και τα μελλοντικά σενάρια, ο Καζάκης ήταν αυτός που "κατέβασε" στον πολύ κόσμο τα της οικονομίας.

Εκλαΐκευσε την οικονομική θεωρία ώστε να πάψει να είναι ανεξήγητο μυστήριο για τους περισσότερους. Η γνώση είναι δύναμη, η μόνη δύναμη ίσως, αυτή που μας στερούν συστηματικά ώστε να συνωμοτούν πίσω από την πλάτη μας και να εκτελούν τα σχέδια που μας παρουσιάζουν κατόπιν εορτής και εκ των υστέρων ως μονόδρομο.

Απομυθοποίησε την έξοδο από το ευρώ και την ευρωπαϊκή ένωση. Χωρίς τον Καζάκη, η ελληνική κοινωνία δεν θα συζητούσε πια ανοιχτά, σε όλα τα επίπεδα και από κάθε δημόσιο βήμα, με τόση ευκολία για εθνικό νόμισμα, ανεξάρτητα τι θα αποφασίσει τελικά. Σημασία έχει πως καταρρίφθηκε ο φόβος για αυτή τη συζήτηση.

Εισήγαγε για πρώτη φορά το ζήτημα του Λαϊκού - και όχι απλώς αριστερού - Μετώπου. Αυτό έχει τεράστια σημασία και συνιστά ένα άλμα μεγάλης ηθικής και πολιτικής αξίας, την οποία δεν έχουν συλλάβει ακόμα τα κομματικά μαγαζιά, βυθισμένα στις επαγγελματικές τους υποχρεώσεις!

Σε αυτή την κατεύθυνση, έκανε χτες από το ραδιοφωνικό βήμα, που προς τιμήν τους του έχουν παραχωρήσει το ράδιο 9 και ειδικότερα ο Μάνος Κακλαμάνος, έκκληση - κάλεσμα - πρόταση προς όλες τις δημοκρατικές, γνήσια αντιμνημονιακές δυνάμεις. Είπε λοιπόν περίπου τα εξής:

Έχουμε τεράστια εθνική, κοινωνική, ιστορική ευθύνη αυτή τη στιγμή απέναντι στον ελληνικό λαό, όλοι όσοι είμαστε ενάντια σε αυτή την πολιτική. Ή το σταματάμε εδώ, κι έχουμε τη δυνατότητα, η συγκροτημένη αντιπολίτευση. Ανεξάρτητα από το ποιες είναι οι διαφορές των πολιτικών αυτών δυνάμεων, η ευθύνη είναι ιστορική απέναντι στον ελληνικό λαό. Οφείλουμε να υπάρξει μια Συμπαράταξη κοινής δράσης, που ακόμη και αν χρειαστεί να κατέβει και στις εκλογές, συμπτυγμένης μιας δύναμης, η οποία να θέσει εδώ και τώρα τέλος:

1. Στη συμφωνία για το psi και όλα αυτά που αφορούν το χρέος. Αυτά που συμφωνεί ο Παπαδήμος και η συγκυβέρνηση.

2. Να θέσει τέρμα στη νέα συνθήκη και για το μηχανισμό σταθερότητας στην ευρωπαϊκή ένωση, να μην τηρηθεί και να μην υπογραφεί ως τον Μάρτιο.

3. Να μην υπογραφεί και να μην υπαχθεί η χώρα στον ευρωπαϊκό μηχανισμό σταθερότητας.

Η κάθε δύναμη μπορεί να συμμετάσχει αυτόνομα και να διατυπώνει τα υπόλοιπα ζητήματα με τον τρόπο που το καταλαβαίνει ο καθένας. Να στείλουμε στην ευρωπαϊκή ένωση εκ μέρους της σύμπασας αντιπολίτευσης μια επιστολή πως ότι και να υπογράψει η κυβέρνηση Παπαδήμου θεωρήστε το άκυρο, ως μη γενόμενο, αυτό θεωρήστε το δεδομένο. Αυτή η επιστολή θα έχει καίριο αποτέλεσμα, μια και αυτές οι δυνάμεις που έχουν ταχθεί κάθετα αντίθετα αποτελούν την συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού.

Αν σταλεί μια τέτοια επιστολή από σύσσωμη την αντιπολίτευση, τις δυνάμεις που έχουν εκφράσει - έστω στα λόγια - την αντίθεση τους, μπορούμε να ανατρέψουμε αυτές τις πολιτικές άμεσα. Αυτό θα αποτελέσει τρομακτική βοήθεια και για τους άλλους λαούς.

Έχουμε ξένο εισβολέα.

Όχι στις δυο συνθήκες.

Ανατροπή όποιας δέσμευσης έχει αναλάβει η χώρα από το Μάιο του 2010.

Και όλα τα άλλα να τα συζητήσουμε!

Εχτές, μόλις άκουσα την πρόταση του, ήταν σαν να κατάπια ένα κουτί αντικαταθλιπτικά, ήταν σαν να είδα φως σε αυτό το περιβόητο τούνελ. Και σήμερα, όταν διαπίστωσα την εκκωφαντική σιωπή των κομμάτων της αριστεράς μπροστά σε αυτή την μεγαλειώδη έκκληση, προσγειώθηκα απότομα στη θλιβερή, μίζερη πραγματικότητα που μας στέλνει κατευθείαν στα θυμαράκια και μάλιστα αδιάβαστους.

Όλον αυτόν τον καιρό ο Δημήτρης Καζάκης έχει αλωνίσει την Ελλάδα από την μια άκρη στην άλλη μετά από προσκλήσεις των πολιτών που διψάνε να καταλάβουν και να μάθουν την αλήθεια. Όλον αυτόν τον καιρό που, ευτυχώς, του προσφέρεται βήμα από κάποια πολύ αξιόλογα μέσα ενημέρωσης, δεν έχει σταματήσει να μιλά και να εξηγεί αγόγγυστα έννοιες και θεωρίες που σίγουρα γι αυτόν είναι κατακτημένες αλλά παλεύει να τις μεταφέρει σε όλους μας. Ο Καζάκης είναι ένας εραστής της πολιτικής, και όχι επαγγελματίας, γι αυτό διατηρεί μια φρέσκια και ευφυή ματιά. Αυτό φυσικά έχει να κάνει κυρίως με το ήθος του ανθρώπου και θα έλεγα και το προφίλ του που είναι γνήσια λαϊκό, ούτε λαϊκίστικο, ούτε σνομπ. Επιπλέον διαθέτει όλο το θεωρητικό οπλοστάσιο το απαραίτητο για την ερμηνεία και την αντιμετώπιση της ιστορικής συγκυρίας, γνώσεις όχι μόνο στενά οικονομικές αλλά και οικονομικής και πολιτικής ιστορίας.

Δυστυχώς Δημήτρη Καζάκη δεν είναι όλοι στην πολιτική σκηνή του δικού σου πολιτικού και ηθικού αναστήματος, ώστε αντί να σε αγνοούν ή να σε πολεμούν, να κοιτάξουν να σε αγκαλιάσουν και να σε αξιοποιήσουν προς όφελος αυτού του δύσμοιρου λαού. Δυστυχώς η μικροψυχία, η στενοκεφαλιά, η κακία η μιζέρια και η άγνοια ενίοτε πρυτανεύουν και αυτό θα το πληρώσει πολύ ακριβά, με το αίμα του αυτός ο λαός και αυτός ο τόπος αν δεν κοιτάξει να απεγκλωβιστεί από τα διανοητικά και ψυχολογικά στεγανά και να αγκαλιάσει ανθρώπους, ιδέες και πρωτοβουλίες γνήσιες, αληθινές, τίμιες και κυρίως πραγματικά απελευθερωτικές.